«Τo κομπλεξικό» του Αχιλλέα ΙΙΙ

«Το "Κομπλεξικό" δεν μοιάζει με καμία άλλη παράσταση!

Το Κομπλεξικό, που υπογράφει σκηνοθετικά η 'Όλγα Ποζέλη συνιστά μια σπάνια περίπτωση όπου η γλωσσική αποδόμηση μετατρέπεται σε ζωντανό σκηνικό γεγονός...Πάνω σε αυτό το πολύ ρευστό και ανοιχτό υλικό έστησε την παράστασή της η Όλγα Ποζέλη, δημιουργώντας ένα μικρό θαύμα...

- Τώνια Καράογλου, Αθηνόραμα

«Η Όλγα Ποζέλη δεν αντιμετωπίζει το κείμενο ως κάτι ιερό που πρέπει να «ερμηνευτεί», αλλά ως πρώτη ύλη για σκηνική ανακάλυψη. Εκεί βρίσκεται και η μεγαλύτερη επιτυχία της παράστασης: δεν προσπαθεί να δώσει θεατρική μορφή σε ένα αντι-θεατρικό υλικό. Aντίθετα, αγκαλιάζει το χάος του. Οι λέξεις του Αχιλλέα ΙΙΙ - αυτά τα γλωσσικά μεταλλαγμένα πλάσματα ανάμεσα σε λογοπαίγνιο, κοινωνική σάτιρα και υπαρξιακό τρολάρισμα - αποκτούν σώμα, ρυθμό και νεύρο μέσα από μια σκηνική σύνθεση που μοιάζει με παράλογο cabaret μετά από νευρική κρίση.

Την παιχνιδιάρικη ταυτότητα της παράστασης έρχεται να ενισχύσει, σαν ιδανικός ηχητικός συγγενής του σύμπαντος του Αχιλλέα ΙΙΙ, ο Σπύρος Γραμμένος που, με το γνώριμο σατιρικό του βλέμμα, ντύνει μουσικά την παράσταση, ισορροπώντας ανάμεσα στο αστείο και το πικρό. »

- Δώρα Μπαρουτάκη, all4fun

«Οι ηθοποιοί Μιχάλης Αναγνώστου και Χρήστος Καπένης άνοιξαν έναν ερμηνευτικό και απολαυστικό διάλογο με την -επίσης επί σκηνής- ηθοποιό και σκηνοθέτιδα, Όλγα Ποζέλη, και κράτησαν το ρυθμό σε μια ρευστή γλωσσική αφήγηση που πρότεινε τη ρήξη με το τετριμμένο και επικύρωνε τη χάρη του Παράλογου. Ο συνδυασμός των υπαρκτών λέξεων σε μία, η αποδόμηση των εννοιολογικών όρων, η προσθήκη ερμηνευτικών σχολίων απέδωσε γιατί οι δημιουργοί της παράστασης ενσωμάτωσαν την ανοιχτότητα του χιούμορ στα εκφραστικά τους μέσα και επιχείρησαν να διαρρήξουν τη συμβατική φόρμα της αναπαράστασης προτείνοντας την ανατρεπτική δύναμη της φαντασίας».

Ελένη Γκίνη, Creative Voices & Pages

«Υπάρχουν παραστάσεις που διηγούνται ιστορίες και άλλες που τις αποδομούν, για να δώσουν στον θεατή τα υλικά να φτιάξει κάτι καινούριο από το μηδέν. Η νέα δουλειά της Όλγας Ποζέλη, και της ομάδας Νοητή Γραμμή, κάνει αυτό και κάτι παραπάνω, καθώς όπως δηλώνει η ίδια, δεν την ενδιαφέρει τόσο να αφηγηθεί ιστορίες, όσο να πλάσει εικόνες που θα μαγνητίσουν το κοινό και θα αποτελέσουν έναυσμα για μια νέα «ανάγνωση» και οπτική που δε βασίζεται σε μασημένη τροφή. Με εργαλεία τη μουσική, τον χορό, το σώμα, η ομάδα δε φοβάται να ξαφνιάσει, να προκαλέσει και να σοκάρει, βγαίνοντας από τα καθιερωμένα όρια της γλώσσας, όπως και το ίδιο το Κομπλεξικό του Αχιλλέα ΙΙΙ. Σε μια εποχή που η δημόσια γλώσσα πάσχει από συμπτώματα αποστείρωσης και αυτολογοκρισίας, υπάρχει κάτι βαθιά απελευθερωτικό σε αυτή τη θεατρική ασέβεια προς τους γλωσσικούς τύπους και τη σοβαροφάνειά τους».

Κωνσταντίνα Καλλέργη, Quinta