Ιδρυτικός Δωρητής Εναλλακτικής Σκηνής

Μεγάλος Χορηγός Εθνικής Λυρικής Σκηνής

Μετά την παγκόσμια πρεμιέρα του στην Comédie de Genève τον Ιανουάριο του 2026, το νέο έργο nerό_una puta historia de AMOR της 'Aννας Λεμονάκη, μια παράσταση θεάτρου και χορού για το τέλος του έρωτα και την πιθανή ανάστασή του, έρχεται σε πανελλήνια πρώτη στην Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ στο ΚΠΙΣΝ για τρεις μοναδικές παραστάσεις στις 13, 14 και 15 Μαρτίου 2026. Το έργο αποτελεί συμπαραγωγή της Εναλλακτικής Σκηνής της ΕΛΣ με την ελβετική ομάδα θεάτρου Bleu en Haut Bleu en Bas.

Πώς να αναστήσουμε τον έρωτα; Πώς να επιβιώσουμε από τον φόβο μιας παγκόσμιας κατάρρευσης; Η νέα δημιουργία neró -λογοπαίγνιο με την ιταλική λέξη για το μαύρο χρώμα και την ελληνική λέξη «νερό»- αποτελεί το πέμπτο και τελευταίο μέρος της πενταλογίας των χρωμάτων της Ελληνίδας σκηνοθέτριας 'Aννας Λεμονάκη. Το έργο διασταυρώνει γλώσσες, πολιτισμούς και καλλιτεχνικά τοπία, και ενώνει την προσωπική αφήγηση με τη συλλογική δύναμη του πανηγυριού. Η 'Aννα Λεμονάκη συνεργάζεται με τη συγγραφέα Ζυλί Ζιλμπέρ για να ξορκίσουν τη φτωχοποίηση των σχέσεών μας και τη διαταραγμένη σχέση μας με το περιβάλλον. Βυθίζοντάς μας σε μια νύχτα δίχως τέλος, το neró αναζητά έναν δρόμο ανύψωσης απέναντι στην αποξένωση και την απορρύθμιση του κόσμου.

Σε όλο το ύψος μιας επιβλητικής κάθετης κατασκευής, που αντιπροσωπεύει την κατακόρυφη πλαγιά ενός πελώριου βράχου, περφόρμερ, αναρριχητές και μουσικοί αναπαράγουν τη χορογραφία της τρυφερότητας και του απρόσμενου: κρατιούνται, ανεβαίνουν, πετούν, πέφτουν, πιάνονται, γλιστράν, φιλιούνται και πέφτουν πάλι από την αρχή... Πηγή έμπνευσης για αυτό το σκηνικό ήταν ο Κοκκινόβραχος του Λεωνιδίου στην Πελοπόννησο. Γύρω από αυτές τις αιωρούμενες κινήσεις, τα ημερολόγια που έγραψαν η Ζυλί Ζιλμπέρ και η 'Aννα Λεμονάκη στα κοινά τους ταξίδια στην Ελλάδα και στο Μεξικό, καθώς και η μέθη του πανηγυριού, συνθέτουν ένα ζωντανό τελετουργικό που επιδιώκει να αναζωπυρώσει την επιθυμία μας να αγαπάμε και να γινόμαστε μια κοινότητα.

Σύνοψη
Η κατάρρευση του έρωτα.

Δύο γυναίκες του δυτικού κόσμου, 40 και 50 ετών.

Χωρισμένες.

Η μία έχει δύο παιδιά, που μόλις έφυγαν από το σπίτι.

Η άλλη δεν έχει. Δεν μπορεί να αποκτήσει. Δεν βρίσκει τον κατάλληλο άνθρωπο για να κάνει οικογένεια. Αποφασίζει να καταψύξει τα ωάριά της.

Η κοινωνία θα έλεγε πως και οι δύο, χάνοντας τη γονιμότητά τους, δεν έχουν πλέον θέση στο μεγάλο «ρινγκ» της αγάπης, στο ρινγκ της ίδιας της ζωής. Οι δύο γυναίκες αναρωτιούνται: Μήπως η κατάρρευση του έρωτα σχετίζεται με την περιβαλλοντική κατάρρευση; Ή με την κατάσταση του κόσμου γενικότερα; Μήπως η ορθολογικοποίηση των ερωτικών σχέσεων συνδέεται με την εξάντληση των φυσικών πόρων;

Μέσα από ένα ημερολόγιο που τροφοδοτείται από τους ανθρώπους και τα μέρη που συνάντησαν τα τελευταία δύο χρόνια η 'Aννα και η Ζυλί, το έργο εξετάζει πώς οι σύγχρονες αναπαραστάσεις του έρωτα στις δυτικές κοινωνίες (η αναζήτηση της άμεσης ατομικής ικανοποίησης, η κατηγοριοποίηση των υποψήφιων συντρόφων στις εφαρμογές γνωριμιών, οι ασταμάτητες ειδοποιήσεις, η επιταγή της απόδοσης) επηρεάζουν την ικανότητά μας να πλάσουμε μια αφήγηση όπου η κοινή συμβίωση είναι εφικτή. Και πώς, τελικά, συλλογικές στρατηγικές που γεννιούνται στις χαραμάδες της ζωής μας, όπως ο παραδοσιακός χορός του πανηγυριού, μπορούν να επαναφέρουν στο επίκεντρο το να υπάρχουμε μαζί με έναν άλλον τρόπο.

Το nerό είναι μια νύχτα που δεν τελειώνει, μια ατέρμονη σουρεαλιστική νύχτα. Ωραία και σκληρή. Το έργο αποτελείται από τρία μέρη, ή τρεις πράξεις:

1. Το πρώτο μέρος είναι οι διάλογοι από το ημερολόγιο της 'Aννας και της Ζυλί.

2. Η δεύτερη πράξη είναι το χορογραφικό μέρος της αναρρίχησης.

3. Η τρίτη πράξη είναι το γιορτινό και μουσικό μέρος ενός πανηγυριού επί σκηνής.

Το nerό_una puta historia de AMOR είναι μια παράσταση για το τέλος του έρωτα και την πιθανή ανάστασή του· μια παράσταση ωστόσο χωρίς εφικτό τέλος, όπου θα θέλαμε οι θεατές να γίνουν μια κοινότητα και να μπουν στο πανηγύρι. Είναι ένας κομμουνισμός του χορού. Γιατί ο χορός είναι ένας τρόπος να ξεγελάσεις τον θάνατο.

neró: Το πέρασμα ανάμεσα στον φόβο και την αγάπη
Μετά τα έργα Mπλε, Αιματηρό φούξια, Λευκό και G.O.L.D., η 'Aννα Λεμονάκη ολοκληρώνει την πενταλογία των χρωμάτων με το neró. To nerό_una puta historia de AMOR είναι ένα ταξίδι που ξεκίνησε πριν από περισσότερο από ένα χρόνο, όταν η σκηνοθέτρια προσκάλεσε τη συγγραφέα Ζυλί Ζιλμπέρ να τη συνοδεύσει. Ένα ταξίδι που τις οδήγησε στην Ελλάδα και στο Μεξικό, όπου συνάντησαν αναρριχητές, ιστορίες αγάπης, πηγές, ποτάμια, λέξεις, δέντρα, ανθρώπους με απίθανα πεπρωμένα, δημιουργώντας αυτή τη μικρή κοινότητα που θα συναντήσει το κοινό και στην Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ. Το neró -μια παράσταση στη γαλλική, ελληνική, ισπανική, αγγλική και ιταλική γλώσσα- έκανε πρεμιέρα στις 14 Ιανουαρίου 2026 στην Comédie de Genève, ακολουθούμενο από περιοδεία σε Ελβετία, Ελλάδα και Γαλλία.

Για τη δημιουργία του έργου η 'Aννα Λεμονάκη σημειώνει:

«Όταν άρχισα να σκέφτομαι αυτό το έργο, ήθελα να καταπιαστώ με το ζήτημα της κατάρρευσης και είχα φανταστεί ως αφετηρία της γραφής έναν μονόλογο για τη μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου. Έναν μονόλογο επίσης για το «όχι», αυτή τη λέξη και τη συμπεριφορά που δημιουργήθηκε από το ανθρώπινο ον και που μοιάζει να προσιδιάζει αποκλειστικά σε αυτό - τουλάχιστον όσο και το γέλιο. Ας φανταστούμε για μια στιγμή το αντίθετο: Τι θα συνέβαινε αν ξαφνικά τα δέντρα έλεγαν όχι όταν αναζητούμε τη σκιά τους μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα; Αν σταματούσαν ξαφνικά να παράγουν οξυγόνο; Κι αν τα ζώα έλεγαν όχι; Αν σταματούσαν να αναπαράγονται; Κι αν ο ήλιος και το φεγγάρι έλεγαν όχι; Κι αν η μέρα και η νύχτα σταματούσαν να υπάρχουν και να διαδέχονται η μία την άλλη;

Στο nerό_una puta historia de AMOR αναζητώ αυτό το πέρασμα ανάμεσα στην ακινησία και τη δράση, ανάμεσα στον φόβο και την αγάπη. Αναζητώ αυτό που μας θέτει σε συλλογική κίνηση. Αναζητώ πώς να επαναφέρουμε, με τρόπο αλόγιστο και απροσμέτρητο, την αγάπη στις ζωές μας. Αναζητώ την ποίηση».

Σύντομα βιογραφικά σημειώματα
Αντινά Σεκρετάν
Εργάζεται στην Ελβετία και διεθνώς ως καλλιτέχνιδα σκηνής και διεπιστημονική δημιουργός. Από το 2012, αναπτύσσει μια έρευνα που συχνά αγγίζει ζητήματα σχετικά με το δικαίωμα στην πόλη, το δικαίωμα στον χώρο και την κατοικία. Τα έργα της αναπτύσσονται συχνά μέσα από συλλογικές συνεργασίες και προσκλήσεις προς άλλους καλλιτέχνες, καθώς και προς άτομα από διαφορετικά επαγγελματικά και κοινωνικά περιβάλλοντα. Εργάζεται επίσης τακτικά ως δραματουργός και καλλιτεχνική συνεργάτιδα για σκηνοθέτες και χορογράφους. Οι δημιουργίες της έχουν παρουσιαστεί σε χώρους όπως τα Arsenic, Θέατρο Sévelin 36, Φεστιβάλ Les Urbaines (Λωζάννη), Θέατρο de l'Usine, SWISS DANCE DAYS (Γενεύη), Πολιτιστικό Κέντρο ABC (Λα Σω-ντε-Φον), Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών far° (Νυόν), Gessnerallee, Helmhaus (Ζυρίχη), Dampzentrale (Βέρνη) κ.ά. Έχει συμμετάσχει σε διάφορα προγράμματα φιλοξενίας καλλιτεχνών σε Ελβετία, Αθήνα, Μασσαλία, Λετονία, Βραζιλία και Χιλή. Υπήρξε συνεργαζόμενη καλλιτέχνιδα του far° για τα έτη 2017-2019.

Κατερίνα Ανδρέου
Γεννημένη στην Αθήνα, ζει και εργάζεται στη Γαλλία. Είναι απόφοιτη της Νομικής Σχολής Αθηνών και της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης και παρακολούθησε το πρόγραμμα ESSAIS στο Εθνικό Κέντρο Σύγχρονου Χορού στην Ανζέ, ενώ κατέχει μεταπτυχιακό τίτλο στη Χορογραφική Έρευνα από το Πανεπιστήμιο του Παρισιού 8. Ως ερμηνεύτρια έχει συνεργαστεί, μεταξύ άλλων, με τους ΝτιΝτι Ντορβιγιέ, Αν Λιζ Λε Γκακ, Λενιώ Κακλέα, Μπράιαν Κάμπελ, Ντίνις Μασάντο, Εμμανουέλ Χουίν και 'Aνα Ρίτα Τεοντόρο. Στο προσωπικό της έργο αναπτύσσει μια σωματική πρακτική ειδικά διαμορφωμένη για κάθε πρότζεκτ και διερευνά καταστάσεις παρουσίας που προκύπτουν από μια διαρκή διαπραγμάτευση ανάμεσα σε αντιθετικές ή ακόμη και αντιφατικές εργασίες, αφηγήσεις ή σύμπαντα, αμφισβητώντας συχνά τις έννοιες της αυθεντίας και της λογοκρισίας. Δημιουργεί η ίδια το ηχητικό περιβάλλον των έργων της, το οποίο αποτελεί το βασικό της δραματουργικό εργαλείο. Το 2016 έλαβε το Βραβείο Jardin d'Europe στο ImpulsTanz για το σόλο της A Kind of Fierce. Στη συνέχεια δημιούργησε το σόλο BSTRD (2018), το ντουέτο Zeppelin Bend (2021) με τη Ναταλί Μάνδηλα, την περφόρμανς Rave to Lament (2021) και πιο πρόσφατα το σόλο Mourn Baby Mourn (2022). Ήταν συνεργαζόμενη καλλιτέχνιδα με το Εθνικό Κέντρο Χορογραφίας της Καέν στη Νορμανδία για την περίοδο 2022-2024 και συνεργάζεται με το μεταπτυχιακό πρόγραμμα EXERCE του Εθνικού Κέντρου Χορογραφίας του Μονπελλιέ.

Νέντα Λοντσάρεβιτς
Μετά την απόκτηση του μεταπτυχιακού της τίτλου στις Ανθρωπιστικές Σπουδές από το Πανεπιστήμιο της Γενεύης στράφηκε στη Σκηνογραφία Παραστατικών Τεχνών (θέατρο και χορός) και αργότερα στη Μουσειογραφία / Σκηνογραφία Εκθέσεων. Εργάζεται εδώ και 25 χρόνια σε σκηνές της γαλλόφωνης Ελβετίας, της Γερμανίας και της Γαλλίας. Στο θέατρο, οι σκηνογραφίες της συνοδεύουν εδώ και 20 χρόνια τις δημιουργίες της Μυριέλ Ιμπάκ και της ομάδας La bocca della luna (μεταξύ άλλων τα Le grand pourquoi, Les Tactiques du tictac, Le Nom des choses) και εδώ και περισσότερα από 12 χρόνια εκείνες της Ναταλί Σαντόζ και της ομάδας DeFacto (Le Moche, La Marquise d'O, La Visite de la vieille dame). Στη γαλλόφωνη Ελβετία έχει επίσης συνεργαστεί με τους Σαρλ Ζορί (La Demande d'emploi), Ζωρζ Γκρμπιτς (Les trois petits cochons) και Αριάν Μορέ (Dangereuses). Στη Γαλλία συνεργάζεται με τον Φρεντερίκ Οζιέ στο Θέατρο de la Temp?te, ενώ στη Γερμανία συνεργάζεται με τη Ντενίζε Κάρλα Χάας στο Θέατρο του Ερλάνγκεν. Πιο πρόσφατα, δημιούργησε σκηνικούς χώρους για τους Γκυγιωμάρ Φρουαντεβώ και Ζουζάνα Κακαλίκοβα της ομάδας TDU (L'Enfant et le monstre, Am I in the Picture και Lilola με τον Γκαετάν Ωμπρύ), τη Νίνα Νεγρί και την ομάδα Alma Venus (Sous influence), την 'Aννα Λεμονάκη (Blanc και στη συνέχεια Gold, συλλογική σκηνογραφική εργασία με τις Φαννύ Κουρβουαζιέ και Συλβί Κλάιμπερ) και την Αν-Σεσίλ Μοζέρ με την ομάδα AC Moser (Lala et le cirque du vent). Στον χώρο του χορού, συνάντησε την Τζασμίν Μοράν το 2012. Έκτοτε, οι σκηνικές της διατάξεις συνοδεύουν την ομάδα Prototype Statut στην Ελβετία και στο εξωτερικό. Το 2024 η Νέντα συνυπέγραψε με τη Συλβί Κλάιμπερ τη σκηνογραφία της παράστασης Kantik της Περίν Βαλί και της ομάδας Sam Hester. Από το 2017 διδάσκει ως μέντορας και προσκεκλημένη εισηγήτρια σκηνογραφίας στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Θεάτρου της La Manufacture.

Σεβερίν Μπεσσόν
Μετά την απόκτηση Ομοσπονδιακού Διπλώματος Επαγγελματικής Κατάρτισης (CFC) στη ραπτική στη Λωζάννη, συνέχισε τις σπουδές της στην école Nationale Supérieure des Arts et Techniques du Théâtre (ENSATT) στη Λυόν, όπου ειδικεύτηκε στο σύγχρονο και ιστορικό κοστούμι. Στη συνέχεια ολοκλήρωσε μεταπτυχιακό πρόγραμμα στο Βερολίνο και εμβάθυνε την τεχνογνωσία της ως βοηθός καταξιωμένων ενδυματολόγων στο Κρατικό Θέατρο της Στουτγάρδης και στην Όπερα της Ζυρίχης. Από το 2005 διατηρεί εργαστήριο κοστουμιών στη Γενεύη. Συμμετείχε σε πολυάριθμα θεατρικά πρότζεκτ και συνεργάστηκε σταθερά με τη Μαριόν Ντυβάλ και τον Ωρελιέν Πατουγιάρ στις παραστάσεις Cécile, Patchinko και Le Spectacle de merde. Έχει επίσης συνεργαστεί με τους Κιγιάν Κοσουά (Wanabe), Αντινά Σεκρετάν (Une bonne histoire), Μανόν Κρυτλί (Miss None, Jacqueline) και Μάρκο Μπερετίνι (I Feel 3, Jiddu). Από το 2015 σχεδιάζει κοστούμια για πολυάριθμες παραγωγές όπερας και μουσικού θεάτρου σε συνεργασία με τον Ζυλιέν Σαβάζ, μεταξύ άλλων για τα The Importance of Being Earnest και Πελλέας και Μελισάνδη στη Νέα Όπερα της Φριμπούρ. Στη συνέχεια τον ακολούθησε διεθνώς για τον Γουλιέλμο Τέλλο στην Εθνική Όπερα της Ιρλανδίας, καθώς και για τα έργα Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων και Σαλώμη στο Θέατρο Μάγκντεμπουργκ. Ισορροπώντας ανάμεσα στη λεπτομερή τεχνική και τη θεωρητική προσέγγιση, επενδύει σε κάθε έργο με αφοσίωση και συνέπεια.

Ρενάτο Κάμπορα
Γεννημένος στην Ιταλία το 1976, εκπαιδεύτηκε στις θεατρικές τεχνικές ως ηλεκτρολόγος σκηνής και σχεδιαστής φωτισμών. Σταδιακά στράφηκε όλο και περισσότερο σε όσα διαδραματίζονται επί σκηνής και το 2007 εισήχθη στη Σχολή Θεάτρου Σερζ Μαρτέν στη Γενεύη, από όπου αποφοίτησε τον Ιούνιο του 2010. Ως ηθοποιός έχει συνεργαστεί, μεταξύ άλλων, με τους Σερζ Μαρτέν στο Rabelais - La Nuit (Θέατρο Parfumerie, 2011), Σεντρίκ Ντοριέ στο Αγαμέμνων (Θέατρο Grütli, 2010), καθώς και με τους Ζωρζ Γκερέιρο, Ελέν Κατέν, Καμίλ Τζακομπίνο και Ολιβιέ Μαουσλί. Ως τεχνικός και σχεδιαστής φωτισμών έχει συνεργαστεί με Μεγάλο Θέατρο της Γενεύης, Φεστιβάλ Bâtie, καθώς και με τις ομάδες Les ArTpenteurs, Il Ghiribizzo, La Balibaloo, Θέατρο écart, Les Débiteurs, Perfusion imminente κ.ά. Από το 2013 είναι τεχνικός υπεύθυνος του Θεάτρου Galpon στη Γενεύη.

Νίκος Τσόλης
Μουσικός, συνθέτης και ερμηνευτής με έδρα την Αθήνα. Το 2020 αποφοίτησε από τη Σχολή Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (ισοδύναμο με μεταπτυχιακό). Το 2023 ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές σπουδές στις Ψηφιακές Τέχνες στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών. Έχει αναλάβει τον ηχητικό σχεδιασμό πολλών έργων χορού, θεάτρου και κινηματογράφου που παρουσιάστηκαν σε εθνικά και διεθνή φεστιβάλ. Το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ, Tsolimon - Akida, κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2025 από τη δισκογραφική Inner Ear. Το 2019 κυκλοφόρησε το άλμπουμ Μέσα μου ζει με το συγκρότημα Uncensored, του οποίου αποτελεί τον δημιουργικό πυρήνα.

Παναγιώτης Χρηστάκος
Γεννήθηκε το 1976 στην Αθήνα. Μετά την αποφοίτησή του στις Κινητικές Επιστήμες και την Οστεοπαθητική από το Πανεπιστήμιο της Μπολόνιας, ειδικεύτηκε στον τομέα της κινητικής αγωγής. Στη συνέχεια παρακολούθησε επιπλέον εκπαίδευση για τη συνοδεία και υποστήριξη ατόμων με αναπηρία στο αθλητικό κέντρο του ίδιου πανεπιστημίου. Παράλληλα, εξειδικεύτηκε στη μεθοδολογία της ανθρώπινης κίνησης για ενήλικες και ηλικιωμένους, καθώς και στην εφαρμοσμένη ποστουρολογία (posturology) σε παθήσεις του μυοσκελετικού συστήματος. Ο Παναγιώτης είναι επίσης εκπαιδευτής διάσωσης επιπέδου 2 και δάσκαλος ψυχοκινητικής για παιδιά στο Ιταλικό Αθλητικό Κέντρο, καθώς και εκπαιδευτής θαλάσσιας διάσωσης. Διατηρεί ιατρείο οστεοπαθητικής σε Αθήνα, Ικαρία και Μπολόνια. Αγαπά το σερφ και το ψαροτούφεκο, ενώ ασχολείται με την υδατοσφαίριση σε αγωνιστικό επίπεδο, τον μαραθώνιο και την πυγμαχία. Είναι επίσης χορευτής παραδοσιακών ελληνικών χορών.

Μυρσίνη Ποντικοπούλου-Βενιέρη
Ελληνίδα μουσικός, γεννημένη στην Αθήνα. Από πολύ μικρή ηλικία άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα πιάνου και το 2019 ολοκλήρωσε τις σπουδές της, αποκτώντας το δίπλωμα πιάνου από το Υπουργείο Πολιτισμού της Ελλάδας, σε συνεργασία με το Διεθνές Ωδείο Αθηνών. Αποφοίτησε από το Μουσικό Γυμνάσιο Λύκειο Παλλήνης, όπου σπούδασε κλασικό βιολί. Από το 2016 ενδιαφέρεται για το παραδοσιακό βιολί, τη μουσική της Ανατολικής Μεσογείου και την ελεύθερη αυτοσχεδιαστική μουσική, συμμετέχοντας σε μουσικά σύνολα και παρακολουθώντας διάφορα μουσικά εργαστήρια με τους Ρος Ντέιλι, Κυριάκο Γκουβέντα, Γιώργο Παπαϊωάννου και Γιάννη Ζαρία. Είναι μέλος της Συμφωνικής Ορχήστρας Νέων της Μεσογείου (Medinea) και συμμετέχει σε διεθνή μουσικά προγράμματα με έμφαση στη δημιουργία, τη σύνθεση και τις συναυλίες. Επιπλέον, το 2017 συμμετείχε στη Συμφωνική Ορχήστρα Ειρήνης της Μεσογείου, η οποία έδωσε συναυλίες στην Ιταλία, την Ισπανία και την Τουρκία. Από το 2023 ανήκει στη Διαπολιτισμική Ορχήστρα της ΕΛΣ υπό τη διεύθυνση του Χάρη Λαμπράκη. Είναι ιδρυτικό μέλος του ελληνικού παραδοσιακού μουσικού συγκροτήματος Κιντέρια. Έχει επίσης συμμετάσχει σε ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές και έχει συνεισφέρει στη δισκογραφία διαφόρων καλλιτεχνών. Έχει εμφανιστεί σε σημαντικά φεστιβάλ και αίθουσες συναυλιών της Ελλάδας και έχει συνεργαστεί με καλλιτέχνες όπως οι Κλάρον Μακφάντεν, Φαμπρίτσιο Κασσόλ, Ντέιβιντ Λυντς, Ντάσο Κούρτι κ.ά.

Χαρά Κοτσάλη
Ελληνίδα χορεύτρια, αναγνωρισμένη για το εκφραστικό της ύφος και την καινοτόμο προσέγγισή της στον σύγχρονο χορό. Εκπαιδευμένη τόσο στις κλασικές τεχνικές όσο και στις σύγχρονες χορογραφικές συνθέσεις, συνδυάζει παράδοση και πειραματισμό, αντλώντας συχνά έμπνευση από ελληνικά πολιτιστικά μοτίβα. Η Χαρά έχει εμφανιστεί σε θέατρα και φεστιβάλ σε όλη την Ευρώπη, συνεργαζόμενη με χορογράφους, μουσικούς και εικαστικούς καλλιτέχνες. Το έργο της ξεχωρίζει για τη μεγάλη ευαισθησία, τη ρευστή σωματικότητα και τη βαθιά δέσμευσή της στην αφήγηση μέσω της κίνησης.

Εμμανουέλα Κορκή
Πολυσχιδής Ελληνίδα χορεύτρια, χορογράφος, ηθοποιός και δασκάλα. Σπούδασε χορό στην Ανώτερη Επαγγελματική Σχολή της Ραλλούς Μάνου, θέατρο στη Δραματική Σχολή Αθηνών «Γ. Θεοδοσιάδη» και γιόγκα στο Κέντρο Σιβανάντα στην Πολωνία. Διδάσκει σύγχρονο χορό, αυτοσχεδιασμό, μπαλέτο και γιόγκα, χρησιμοποιώντας μεθόδους όπως τεχνική απελευθέρωσης, αυτοσχεδιασμό με επαφή, οπτικές και σωματική αντίληψη (somatics). Ως ερμηνεύτρια, έχει συνεργαστεί με ομάδες όπως οι Όχι Παίζουμε (UrbanDig Project), Duende Ensemble, Nostalgia και άλλες. Το χορογραφικό της έργο διερευνά συχνά τη σχέση μεταξύ κίνησης, ήχου, φυσικών περιβαλλόντων και αναρρίχησης. Είναι ιδρυτικό μέλος του χορευτικού συλλογικού Moon10, όπου ερευνά την αλληλεπίδραση μεταξύ χορού, μουσικής, αναρρίχησης και άγριων χώρων. Στη σκηνή, έχει εργαστεί ως ηθοποιός σε σημαντικές θεατρικές παραστάσεις όπως οι Προμηθέας Δεσμώτης, Βόιτσεκ, Σταθμός Ομόνοια και Dourgouti Island Hotel.

Συμπαραγωγή με την Comédie de Genève, το Πολιτιστικό Κέντρο στο Παρίσι και το Θέατρο του Ιούρα στο Ντέλεμον.

Με την υποστήριξη των: Ελβετική Εταιρεία Συγγραφέων (SSA), Δημοκρατία και Καντόνι της Γενεύης, Ελβετικό Συμβούλιο Τεχνών Pro Helvetia, Ίδρυμα Γιαν Μιχάλσκι, Ίδρυμα Ερνστ Γκαίνερ, Χορηγικό Ταμείο Βιομηχανικών Υπηρεσιών Γενεύης (SIG).

Ευχαριστίες εκφράζονται στην εταιρεία Β?chli Bergport