Ιδρυτικός Δωρητής Εναλλακτικής Σκηνής

Μεγάλος Χορηγός Εθνικής Λυρικής Σκηνής

Μετά την παγκόσμια πρεμιέρα του στην Comédie de Genève τον Ιανουάριο του 2026, το νέο έργο nerό_una puta historia de AMOR της 'Aννας Λεμονάκη, μια παράσταση θεάτρου και χορού για το τέλος του έρωτα και την πιθανή ανάστασή του, έρχεται σε πανελλήνια πρώτη στην Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ στο ΚΠΙΣΝ για τρεις μοναδικές παραστάσεις στις 13, 14 και 15 Μαρτίου 2026. Το έργο αποτελεί συμπαραγωγή της Εναλλακτικής Σκηνής της ΕΛΣ με την ελβετική ομάδα θεάτρου Bleu en Haut Bleu en Bas.

Πώς να αναστήσουμε τον έρωτα; Πώς να επιβιώσουμε από τον φόβο μιας παγκόσμιας κατάρρευσης; Η νέα δημιουργία neró -λογοπαίγνιο με την ιταλική λέξη για το μαύρο χρώμα και την ελληνική λέξη «νερό»- αποτελεί το πέμπτο και τελευταίο μέρος της πενταλογίας των χρωμάτων της Ελληνίδας σκηνοθέτριας 'Aννας Λεμονάκη. Το έργο διασταυρώνει γλώσσες, πολιτισμούς και καλλιτεχνικά τοπία, και ενώνει την προσωπική αφήγηση με τη συλλογική δύναμη του πανηγυριού. Η 'Aννα Λεμονάκη συνεργάζεται με τη συγγραφέα Ζυλί Ζιλμπέρ για να ξορκίσουν τη φτωχοποίηση των σχέσεών μας και τη διαταραγμένη σχέση μας με το περιβάλλον. Βυθίζοντάς μας σε μια νύχτα δίχως τέλος, το neró αναζητά έναν δρόμο ανύψωσης απέναντι στην αποξένωση και την απορρύθμιση του κόσμου.

Σε όλο το ύψος μιας επιβλητικής κάθετης κατασκευής, που αντιπροσωπεύει την κατακόρυφη πλαγιά ενός πελώριου βράχου, περφόρμερ, αναρριχητές και μουσικοί αναπαράγουν τη χορογραφία της τρυφερότητας και του απρόσμενου: κρατιούνται, ανεβαίνουν, πετούν, πέφτουν, πιάνονται, γλιστράν, φιλιούνται και πέφτουν πάλι από την αρχή... Πηγή έμπνευσης για αυτό το σκηνικό ήταν ο Κοκκινόβραχος του Λεωνιδίου στην Πελοπόννησο. Γύρω από αυτές τις αιωρούμενες κινήσεις, τα ημερολόγια που έγραψαν η Ζυλί Ζιλμπέρ και η 'Aννα Λεμονάκη στα κοινά τους ταξίδια στην Ελλάδα και στο Μεξικό, καθώς και η μέθη του πανηγυριού, συνθέτουν ένα ζωντανό τελετουργικό που επιδιώκει να αναζωπυρώσει την επιθυμία μας να αγαπάμε και να γινόμαστε μια κοινότητα.

Σύνοψη
Η κατάρρευση του έρωτα.

Δύο γυναίκες του δυτικού κόσμου, 40 και 50 ετών.

Χωρισμένες.

Η μία έχει δύο παιδιά, που μόλις έφυγαν από το σπίτι.

Η άλλη δεν έχει. Δεν μπορεί να αποκτήσει. Δεν βρίσκει τον κατάλληλο άνθρωπο για να κάνει οικογένεια. Αποφασίζει να καταψύξει τα ωάριά της.

Η κοινωνία θα έλεγε πως και οι δύο, χάνοντας τη γονιμότητά τους, δεν έχουν πλέον θέση στο μεγάλο «ρινγκ» της αγάπης, στο ρινγκ της ίδιας της ζωής. Οι δύο γυναίκες αναρωτιούνται: Μήπως η κατάρρευση του έρωτα σχετίζεται με την περιβαλλοντική κατάρρευση; Ή με την κατάσταση του κόσμου γενικότερα; Μήπως η ορθολογικοποίηση των ερωτικών σχέσεων συνδέεται με την εξάντληση των φυσικών πόρων;

Μέσα από ένα ημερολόγιο που τροφοδοτείται από τους ανθρώπους και τα μέρη που συνάντησαν τα τελευταία δύο χρόνια η 'Aννα και η Ζυλί, το έργο εξετάζει πώς οι σύγχρονες αναπαραστάσεις του έρωτα στις δυτικές κοινωνίες (η αναζήτηση της άμεσης ατομικής ικανοποίησης, η κατηγοριοποίηση των υποψήφιων συντρόφων στις εφαρμογές γνωριμιών, οι ασταμάτητες ειδοποιήσεις, η επιταγή της απόδοσης) επηρεάζουν την ικανότητά μας να πλάσουμε μια αφήγηση όπου η κοινή συμβίωση είναι εφικτή. Και πώς, τελικά, συλλογικές στρατηγικές που γεννιούνται στις χαραμάδες της ζωής μας, όπως ο παραδοσιακός χορός του πανηγυριού, μπορούν να επαναφέρουν στο επίκεντρο το να υπάρχουμε μαζί με έναν άλλον τρόπο.

Το nerό είναι μια νύχτα που δεν τελειώνει, μια ατέρμονη σουρεαλιστική νύχτα. Ωραία και σκληρή. Το έργο αποτελείται από τρία μέρη, ή τρεις πράξεις:

1. Το πρώτο μέρος είναι οι διάλογοι από το ημερολόγιο της 'Aννας και της Ζυλί.

2. Η δεύτερη πράξη είναι το χορογραφικό μέρος της αναρρίχησης.

3. Η τρίτη πράξη είναι το γιορτινό και μουσικό μέρος ενός πανηγυριού επί σκηνής.

Το nerό_una puta historia de AMOR είναι μια παράσταση για το τέλος του έρωτα και την πιθανή ανάστασή του· μια παράσταση ωστόσο χωρίς εφικτό τέλος, όπου θα θέλαμε οι θεατές να γίνουν μια κοινότητα και να μπουν στο πανηγύρι. Είναι ένας κομμουνισμός του χορού. Γιατί ο χορός είναι ένας τρόπος να ξεγελάσεις τον θάνατο.

neró: Το πέρασμα ανάμεσα στον φόβο και την αγάπη
Μετά τα έργα Mπλε, Αιματηρό φούξια, Λευκό και G.O.L.D., η 'Aννα Λεμονάκη ολοκληρώνει την πενταλογία των χρωμάτων με το neró. To nerό_una puta historia de AMOR είναι ένα ταξίδι που ξεκίνησε πριν από περισσότερο από ένα χρόνο, όταν η σκηνοθέτρια προσκάλεσε τη συγγραφέα Ζυλί Ζιλμπέρ να τη συνοδεύσει. Ένα ταξίδι που τις οδήγησε στην Ελλάδα και στο Μεξικό, όπου συνάντησαν αναρριχητές, ιστορίες αγάπης, πηγές, ποτάμια, λέξεις, δέντρα, ανθρώπους με απίθανα πεπρωμένα, δημιουργώντας αυτή τη μικρή κοινότητα που θα συναντήσει το κοινό και στην Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ. Το neró -μια παράσταση στη γαλλική, ελληνική, ισπανική, αγγλική και ιταλική γλώσσα- έκανε πρεμιέρα στις 14 Ιανουαρίου 2026 στην Comédie de Genève, ακολουθούμενο από περιοδεία σε Ελβετία, Ελλάδα και Γαλλία.

Για τη δημιουργία του έργου η 'Aννα Λεμονάκη σημειώνει:

«Όταν άρχισα να σκέφτομαι αυτό το έργο, ήθελα να καταπιαστώ με το ζήτημα της κατάρρευσης και είχα φανταστεί ως αφετηρία της γραφής έναν μονόλογο για τη μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου. Έναν μονόλογο επίσης για το «όχι», αυτή τη λέξη και τη συμπεριφορά που δημιουργήθηκε από το ανθρώπινο ον και που μοιάζει να προσιδιάζει αποκλειστικά σε αυτό - τουλάχιστον όσο και το γέλιο. Ας φανταστούμε για μια στιγμή το αντίθετο: Τι θα συνέβαινε αν ξαφνικά τα δέντρα έλεγαν όχι όταν αναζητούμε τη σκιά τους μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα; Αν σταματούσαν ξαφνικά να παράγουν οξυγόνο; Κι αν τα ζώα έλεγαν όχι; Αν σταματούσαν να αναπαράγονται; Κι αν ο ήλιος και το φεγγάρι έλεγαν όχι; Κι αν η μέρα και η νύχτα σταματούσαν να υπάρχουν και να διαδέχονται η μία την άλλη;

Στο nerό_una puta historia de AMOR αναζητώ αυτό το πέρασμα ανάμεσα στην ακινησία και τη δράση, ανάμεσα στον φόβο και την αγάπη. Αναζητώ αυτό που μας θέτει σε συλλογική κίνηση. Αναζητώ πώς να επαναφέρουμε, με τρόπο αλόγιστο και απροσμέτρητο, την αγάπη στις ζωές μας. Αναζητώ την ποίηση».

Συμπαραγωγή με την Comédie de Genève, το Πολιτιστικό Κέντρο στο Παρίσι και το Θέατρο του Ιούρα στο Ντέλεμον.

Με την υποστήριξη των: Ελβετική Εταιρεία Συγγραφέων (SSA), Δημοκρατία και Καντόνι της Γενεύης, Ελβετικό Συμβούλιο Τεχνών Pro Helvetia, Ίδρυμα Γιαν Μιχάλσκι, Ίδρυμα Ερνστ Γκαίνερ, Χορηγικό Ταμείο Βιομηχανικών Υπηρεσιών Γενεύης (SIG).

Ευχαριστίες εκφράζονται στην εταιρεία Β?chli Bergport