Μέγας Δωρητής ΕΛΣ

Χορηγός Μπαλέτου

Η καλλιτεχνική περίοδος 2026/27 της Εθνικής Λυρικής Σκηνής φέρνει ξανά στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος τη Ζιζέλ, την παραγωγή που μάγεψε το κοινό τον χειμώνα του 2025/26, επιβεβαιώνοντας τη διαχρονική γοητεία του διασημότερου μπαλέτου του ρομαντισμού. Το αριστούργημα του Αντόλφ Αντάμ παρουσιάζεται για έντεκα παραστάσεις τον Δεκέμβριο του 2026 και τον Ιανουάριο του 2027, σε μια νέα, εντυπωσιακή ανάγνωση της κλασικής χορογραφίας του Μαριύς Πετιπά, την οποία υπογράφουν οι διακεκριμένες χορογράφοι Βερόνικα Βιγιάρ και Ελένα Ιγκλέσιας. Η παραγωγή του Μπαλέτου της ΕΛΣ, με τη συμμετοχή διεθνών σταρ του μπαλέτου, υπόσχεται μια εμπειρία υψηλής αισθητικής, όπου η τεχνική αρτιότητα συναντά τη βαθιά συναισθηματική έκφραση.

Η Ζιζέλ είναι ένα από τα διασημότερα μπαλέτα όλων των εποχών, αποτελώντας σημείο αναφοράς για την ιστορία του χορού. Παρότι για ένα διάστημα λησμονήθηκε στην Ευρώπη, επανήλθε δυναμικά στις αρχές του 20ού αιώνα, κατακτώντας εκ νέου τη θέση της στο διεθνές ρεπερτόριο. Ο ομώνυμος ρόλος, που έχει χαρακτηριστεί ως «ο 'Aμλετ του μπαλέτου», εξακολουθεί έως σήμερα να αποτελεί την ύψιστη πρόκληση για μια μπαλαρίνα, καθώς απαιτεί έναν σπάνιο συνδυασμό τεχνικής δεξιοτεχνίας και έντονης δραματικής ερμηνείας.

Η ιστορία εκτυλίσσεται γύρω από τον άτυχο έρωτα της νεαρής χωριατοπούλας Ζιζέλ για τον κόμη 'Aλμπρεχτ, ο οποίος της αποκρύπτει την αληθινή του ταυτότητα. Όταν η αλήθεια αποκαλύπτεται και η προδοσία γίνεται αβάσταχτη, η Ζιζέλ οδηγείται στην τρέλα και στον θάνατο. Στη δεύτερη πράξη, σε έναν κόσμο ονειρικό και απόκοσμο, τα βίλι -τα πνεύματα των προδομένων κοριτσιών- επιστρέφουν για να εκδικηθούν, παρασύροντας τους άντρες σε έναν αμείλικτο χορό μέχρι εξάντλησης. Ωστόσο, η αγάπη υπερβαίνει τον θάνατο, καθώς η Ζιζέλ προστατεύει τον 'Aλμπρεχτ και, μέσα από τη συγχώρεση, του χαρίζει τη ζωή.

Η Ζιζέλ δεν είναι μόνο μια ιστορία έρωτα και προδοσίας, αλλά ένα βαθιά ποιητικό έργο για τη δύναμη της αγάπης που υπερβαίνει τα όρια της ύπαρξης. Η μουσική του Αντάμ και η χορογραφία, με τις λεπτές αποχρώσεις ανάμεσα στον ρεαλισμό της πρώτης πράξης και την αιθέρια ποιητικότητα της δεύτερης, συνθέτουν ένα μοναδικό σκηνικό σύμπαν, όπου κυριαρχεί μια αίσθηση σιωπηλής έντασης και υπερβατικής ομορφιάς.