Ευχαριστώ και Συγγνώμη

ΘΕΑΤΡΟ 104 
«Ευχαριστώ και Συγγνώμη»

Μια παράσταση για σένα... Ναι, για σένα!

Από 21 Νοεμβρίου 2026

Η Παράσταση:

Ένας θεατρικός μονόλογος, όπου ο λόγος έχει τη δομή και τον ήχο μιας ανοιχτής μουσικής παρτιτούρας.

Ένας άνθρωπος, σε ένα απόκοσμο και δυστοπικό περιβάλλον, ξεδιπλώνει τη σχέση του σύγχρονου ατόμου με την καταναλωτική αποξένωση, την κοινωνική αποδοχή, τη συμμόρφωση και τους μηχανισμούς επιβίωσης.

Μια ακουστική και σωματική εμπειρία, ανάμεσα στα όρια της ωμότητας και του λυρισμού, του προσωπικού και του συλλογικού. Η ιστορία μιας κοινωνίας ή μιας ολόκληρης εποχής.

Μέσα από έναν αφιλτράριστο, λυρικό μονόλογο, χωρίς γραμμική πλοκή και κλασσική σύνταξη, οι λέξεις ενσαρκώνονται μέσα από τον ρυθμό και την συχνότητά τους. Η σκηνική συνθήκη λειτουργεί πέρα από τη λογική επεξεργασία, αντηχώντας κατευθείαν στο εσωτερικό αυτί του θεατή. Εκεί που σταματά η κατανόηση, ξυπνάει το ένστικτο.

Συντελεστές Παράστασης:

Κείμενο / Σκηνοθεσία / Μουσική Σύνθεση: Στελλίνα Βογιατζή
Καλλιτεχνικός Συνεργάτης: Γιάννης Γκρέζιος
Ηχητικός Σχεδιασμός: Στέφανος Κατσαρός
Σκηνογραφία: Στελλίνα Βογιατζή
Σχεδιασμός Φωτισμών: Στέβη Κουτσοθανάση
Φωτογραφίες - Teaser: Αναστασία Γιαννάκη
Σχεδιασμός Αφίσας: Μυρτώ Οικονόμου
Σύμβουλος Επικοινωνίας: Ελένη Σερδάρη
Παραγωγή: YIN THEATRE AMKE

Ερμηνεία επί σκηνής: Στελλίνα Βογιατζή

Καλλιτεχνικό Σημείωμα

Ένα κείμενο για την επιθυμία, το τραύμα, την ελευθερία, την καταπίεση, την επιβίωση, την αποξένωση. Ένα ζωντανό, ηχητικό και σωματικό scrolling για την ύπαρξη. Άνθρωποι που ζουν με το κεφάλι τους, έχοντας ξεχάσει το σώμα. Μήπως τελικά οι λέξεις προϋπάρχουν των ανθρώπων; Αν οι λέξεις προϋπάρχουν και εμείς είμαστε απλώς εξερευνητές, τότε το να εξερευνήσουμε το ίδιο μας το σώμα είναι το επόμενο φυσικό βήμα. Η γλώσσα αποσυντίθεται, απογυμνώνεται από τη συμβατική της λογική και οργανώνεται μέσα από ηχητικούς και εννοιολογικούς συνειρμούς. Μετατρέπεται σε ένα ρυθμικό, μελωδικό, τελετουργικό υλικό, όπου οι λέξεις λειτουργούν ως αυτόνομα ηχητικά ερεθίσματα. Ο ήχος της κάθε λέξης είναι εξίσου σημαντικός με το νόημα της. Διευρύνονται τα όρια μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου λόγου. Τα pop slogan της αγοράς μπλέκονται με υπαρξιακά ερωτήματα. Το εσωτερικό βίωμα μπλέκεται με την κοινωνική κριτική. Η πρωτόγονη ανάγκη συγκρούεται με την επιβεβλημένη σύγχρονη καθημερινότητα. Στα άδυτα της συνείδησης βρίσκεται η αρχή του νήματος, χάνεται, πιάνεται ξανά και η προσπάθεια δεν σταματά μέχρι να βρεθεί ένας δρόμος για να περπατήσουμε ή να χορέψουμε ή να τραγουδήσουμε. Ύστερα πέφτουμε και σηκωνόμαστε. Όλα συμβαίνουν κυκλικά και τρέχοντας στην άκρη του κύκλου αναζητούμε την χαμένη μνήμη που βρίσκεται στο κέντρο του.