ΟΣΤΙΑ - αυτό είναι το Σώμα μου
27o ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΓΙΑ ΣΟΛΙΣΤΕΣ & ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

"ΟΣΤΙΑ - αυτό είναι το Σώμα μου"
27o ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΓΙΑ ΣΟΛΙΣΤΕΣ & ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

Τρίτη 5 Μαΐου 2026 | 21:00

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΛΑΜΙΑΣ

Μια παράσταση εμπνευσμένη από τη ζωή και το έργο του ποιητή και σκηνοθέτη Πιέρ Πάολο Παζολίνι

Με αφορμή τα 50 χρόνια από τη δολοφονία του, στις 2 Νοεμβρίου, 1975

Η κόλαση του Δάντη ήταν η ποίηση της προσωπικής του ζωής. Ο παράδεισος, η άλλη, η φωτεινή της εκδοχή, της δημιουργίας. Το καθαρτήριο, η ίδια η ιστορία του Πιερ Πάολο Παζολίνι. Αυτή τη ζωή, αυτή την ιστορία, αυτή τη δημιουργία προσεγγίζει η παράσταση "Όστια - Αυτό είναι το σώμα μου", μέσα από τις αφηγήσεις πέντε γυναικών. Μαρία, Μάμα Ρόμα, Ιοκάστη, Εμίλια - η υπηρέτρια, Μήδεια, που υποδύεται η Λουκία Μιχαλοπούλου, με το κείμενο και τη σκηνοθεσία του Αντρέα Μαντά. Μια παράσταση που εστιάζει σε ό,τι έχει να κάνει με τις ρίζες των ανθρώπων, ατομικά και συλλογικά: Τι συνδέει αυτές τις γυναίκες μεταξύ τους; Ένας πατέρας. Το ίδιο χώμα. Είναι, στην ουσία, το ίδιο πρόσωπο. Θα μπορούσαν να είναι όλες τους η Σουζάνα, η μάνα του Παζολίνι.

Στο έργο του, οι ηρωίδες του Παζολίνι δεν ήταν ποτέ εξαρχής "ώριμες" αλλά "μαθητευόμενες", που πριν μπουν για τα καλά στην περιπλάνηση περνούσαν από ένα στάδιο μύησης, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το τέλος τις έβρισκε πιο πεφωτισμένες. Στις καλειδοσκοπικές πορείες τους μετέφεραν λιοντάρια και βουνά, κλαμένη αγάπη, τη στάχτη της ηδονής, απατηλή ελπίδα, ατέρμονη. Το όνειρο. Αυτήν την πρόγευση θανάτου. Χαραυγές και ηλιοβασιλέματα.

"Ο χάρτης της πόλης/ της νύχτας/ της αδερφής/ του πετσιού μου/ ο απόλυτος σύντροφος/ της σκιάς μου."

Στη σύντομη ζωή του, ο Ιταλός δημιουργός ίσως να ήταν ο μοναδικός που κατάφερε μια απόλυτη σύνδεση ανάμεσα στο πεζογραφικό-ποιητικό και κινηματογραφικό του έργο, προεκτείνοντας το ένα μέσα στο άλλο, σε σημείο τέτοιο που να καταργούνται τα όρια ανάμεσα στην τέχνη του λόγου και της κινούμενης εικόνας. Και αυτό γινόταν με μια λιτότητα και μια αίσθηση της έλλειψης που μόνο άναυδο σε αφήνει ακόμα και σήμερα.

Σαν άλλος Πρόσπερο, ο Παζολίνι, είδε να ξεδιπλώνονται εντός του νου του ιμπρεσιονιστικοί πίνακες, όπως εκείνα τα γιαπωνέζικα λουλούδια που ανοίγουν μέσα στο νερό, και με τα σύμβολα πάντα παρόντα στη σκέψη και τη δημιουργία του, να αποτελούν ταυτόχρονα αφορμή για περιπλάνηση αλλά και για νέα τραύματα.

Για το τέλος του στην Όστια ισχύει αυτό που γράφει ο Shakespeare στην "Τρικυμία" του: "σ' αυτό το τέλος, όποιος πεθαίνει τα ξοφλάει όλα" - χωρίς να αφήνει πίσω του κανένα χρέος. Το χρέος είναι δικό μας. Ο πολιτισμός ίσως να είναι τελικά, όπως υποστηρίζει και ο Φρόιντ, πηγή δυστυχίας. Και μια κοινωνία που καταπιέζει τη λειτουργία του ενστίκτου και στρεβλώνει τον μηχανισμό, τον ηδονοπαραγωγό μηχανισμό, δεν μπορεί παρά να δημιουργεί δυστυχισμένα άτομα, που συγκεντρώνονται για να συζητήσουν σε ένα λάθος πλαίσιο, με λάθος μέσα. Ο μυστικισμός της ζωής δεν κοινοποιείται. Στοχασμός και τόλμη απαιτούνται, σαν αυτά που μας προσέφερε απλόχερα ο Ιταλός δημιουργός.

"Δεν θέλω ν' αλλάξω/ το σχήμα του κρανίου μου/ κρατάω/ τον χάρτη/ της πόλης/ της πόλης που ξέρω εγώ/ πόσο όμορφη είναι".

Σύλληψη - Κείμενο - Σκηνοθεσία - Μουσική Επιμέλεια: Αντρέας Μαντάς
Γυναίκα: Λουκία Μιχαλοπούλου
Πρωτότυπο εικαστικό αφίσας: Francesco Clemente
Οργάνωση Παραγωγής - Επικοινωνία στα media: Τίνα Παππά
Μια παραγωγή της Amor Omnia Productions