Ιδρυτικός Δωρητής Εναλλακτικής Σκηνής
Μεγάλος Χορηγός Εθνικής Λυρικής Σκηνής
Οι Ημέρες Βυζαντινής Μουσικής υπό τον τίτλο «Γένη και γενιές της ψαλτικής τέχνης σήμερα», σε καλλιτεχνική επιμέλεια του ερμηνευτή και θεολόγου Ζαχαρία Καρούνη, προτείνουν ένα τετραήμερο μουσικό και πολιτισμικό οδοιπορικό στον κόσμο της βυζαντινής μουσικής, αναδεικνύοντας τη ζώσα συνέχεια της ψαλτικής τέχνης και τις πολλαπλές εκφράσεις μιας παράδοσης που παραμένει δημιουργικά παρούσα έως σήμερα.
Κεντρικός άξονας του φεστιβάλ είναι η έννοια του «γένους», όπως αυτή εκφράζεται μέσα από τα μουσικά γένη της βυζαντινής θεωρίας, τις διαφορετικές ψαλτικές σχολές και παραδόσεις που διαμορφώθηκαν μέσα στους αιώνες, αλλά και τις σύγχρονες προσεγγίσεις της ψαλτικής. Κάθε ημέρα του φεστιβάλ οργανώνεται γύρω από έναν σημαντικό υμνολογικό και θεολογικό άξονα της εκκλησιαστικής λατρευτικής εμπειρίας, ενώ στη σκηνή συναντώνται καταξιωμένοι πρωτοψάλτες, ιστορικοί χοροί, νέες φωνές και γυναικεία ψαλτικά σύνολα, συνθέτοντας μια πολυφωνική εικόνα της ψαλτικής τέχνης σήμερα. Το φεστιβάλ φιλοδοξεί να αποτελέσει έναν νέο τόπο συνάντησης της Εναλλακτικής Σκηνής της ΕΛΣ με τη ζώσα ελληνική μουσική παράδοση και να ανοίξει τη βυζαντινή μουσική σε ένα ευρύτερο σύγχρονο κοινό.
Ύμνοι της Αγρυπνίας | 24 Οκτωβρίου 2026
Συμμετέχουν: Φώτιος Κετσετζής, 'Aρχων Πρωτοψάλτης της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής • Ελληνική Βυζαντινή Χορωδία «Λυκούργος Αγγελόπουλος» - Κέντρο Μελετών, χοράρχης: Γεώργιος Κωνσταντίνου • Μονοφωνάρηδες: Αρχιμ. Χερουβείμ Τσίνογλου, Βασίλειος Πρασσάς | Εισαγωγική ομιλία από τον π. Χρυσοβαλάντη Θεοδώρου, διδάκτορα Λειτουργικής Θεολογικής σχολής ΑΠΘ, εφημέριο Ι. Μ. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Αγ. Στεφάνου Αττικής, με θέμα: «Αγρυπνία. Προσέγγιση στην έννοιά της».
Το Φεστιβάλ ολοκληρώνεται με μια βραδιά αφιερωμένη στο τελετουργικό και την ατμόσφαιρα της αγιορείτικης αγρυπνίας, εκεί όπου η ψαλτική τέχνη συνδέεται άρρηκτα με τη νυχτερινή προσευχή, τη σιωπή και τη μυσταγωγική εμπειρία της λατρείας. Μέσα από ύμνους της Αγρυπνίας και το ιδιαίτερο αγιορείτικο ψαλτικό ύφος, αναδεικνύεται μια παράδοση βαθιά βιωματική και ασκητική, διαμορφωμένη επί αιώνες στις μονές του Αγίου Όρους. Οι χορωδιακές μελισματικές αναπτύξεις, σε συνδυασμό με τις καλοφωνικές ερμηνείες των μονοφωνάρηδων και τη συνεχή ροή της ψαλμωδίας, μεταφέρουν το κοινό στο πνευματικό κλίμα των αγιορείτικων νυχτερινών ακολουθιών, όπου η μουσική λειτουργεί ως προσευχή και εμπειρία συλλογικής κατάνυξης.
