Ιδρυτικός Δωρητής Εναλλακτικής Σκηνής & Δωρητής παράστασης
Μεγάλος Χορηγός Εθνικής Λυρικής Σκηνής
Χορηγός Μπαλέτου
Η Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής εγκαινιάζει την καλλιτεχνική περίοδο 2026/27 με το νέο έργο του συνθέτη και Καλλιτεχνικού Διευθυντή της ΕΛΣ Γιώργου Κουμεντάκη Τόσαις φοραίς τόσο κοντά να είμαι, το οποίο φέρνει επί σκηνής τέσσερα ποιήματα του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη, τρεις χορογράφους, εννέα χορευτές του Μπαλέτου της ΕΛΣ, έναν τραγουδιστή, μια γλυπτική εγκατάσταση και δύο μουσικά σύνολα. Η νέα φιλόδοξη παραγωγή μουσικού θεάτρου και χορού θα παρουσιαστεί στην Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ στο ΚΠΙΣΝ για εννέα παραστάσεις στις 2, 3, 4, 9, 10, 11, 16, 17 και 18 Οκτωβρίου 2026. Μια παράσταση που δεν αφηγείται γραμμικά, αλλά υποβάλλει τον θεατή σε μια εμπειρία συναισθηματικής καταβύθισης, σε μια τελετουργία εκ των έσω. Η παραγωγή υλοποιείται με τη στήριξη της δωρεάς του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) για την ενίσχυση της καλλιτεχνικής εξωστρέφειας της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Ο σύγχρονος χορός και το μουσικό θέατρο συναντιούνται πάνω σε νέες και παλαιότερες συνθέσεις του Γιώργου Κουμεντάκη, ενός από τους σημαντικότερους και πιο πολυδιάστατους Έλληνες συνθέτες, o οποίος υπογράφει και τη δραματουργία. Τρία έργα μουσικής δωματίου επηρεασμένα από την ελληνική παραδοσιακή μουσική συνομιλούν με τέσσερα ποιήματα του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη, μελοποιημένα από τον Γιώργο Κουμεντάκη στο είδος του αμανέ, τα οποία ερμηνεύει επί σκηνής ο τραγουδιστής Ζαχαρίας Καρούνης. Οι χορευτές και οι μουσικοί συνοδεύουν τον τραγουδιστή με ισοκρατήματα που ο συνθέτης συνέθεσε και δίδαξε, δημιουργώντας έναν μεταφυσικό, απόκοσμο μουσικό κόσμο γεμάτο χρώματα και ρυθμούς.
Τρεις διακεκριμένοι χορογράφοι, η Πατρίσια Απέργη, ο Ηλίας Χατζηγεωργίου και η Εύα Γεωργιτσοπούλου, δημιουργούν νέες χορογραφίες πάνω σε ένα μουσικό ιδίωμα με ρίζες στην ελληνική παραδοσιακή και βυζαντινή μουσική. Το σώμα αναδεικνύεται ως φορέας μνήμης, επιθυμίας και απώλειας, ενώ η κίνηση ταλαντεύεται ανάμεσα στον συλλογικό συντονισμό και την προσωπική απόκλιση. Οι εννέα χορευτές κινούνται σε ένα περιβάλλον συνεχούς μετάβασης, όπου ο χρόνος μοιάζει να επιβραδύνεται, να επαναλαμβάνεται και να αποκτά μια σχεδόν τελετουργική διάσταση. Τη σκηνοθεσία υπογράφουν ο Γιώργος Κουμεντάκης και ο Πέτρος Τουλούδης, η γλυπτική εγκατάσταση του οποίου ενεργοποιεί τη σκηνή ως ένα κινούμενο ηχητικό τοπίο.
Ο Γιώργος Κουμεντάκης αναφέρει για τις νέες του συνθέσεις πάνω στα ποιήματα του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη: «Η μουσική του αμανέ στην καβαφική ποίηση δεν ανήκει ούτε στη θρηνωδία ούτε στην εξομολόγηση· είναι ένα είδος μεταφυσικού μονολόγου που αιωρείται ανάμεσα στην επιθυμία και τη φθορά. Ο αμανές, με την αργή του ανάσα και τις μελισματικές του αναστροφές, δεν θρηνεί - ανοίγει τον πόνο στον χρόνο. Δεν επιζητεί λύτρωση, αλλά αισθητικοποιεί τον πόνο, τον καθιστά μορφή σκέψης. Αυτή ακριβώς η αναστολή είναι η καρδιά της καβαφικής μουσικότητας. Ο Καβάφης δεν γράφει για να συγκινήσει. Η συγκίνηση είναι ήδη εκλογικευμένη μέσα στο ποίημα, όπως στον αμανέ η συγκίνηση είναι σύμφυτη με τη φόρμα. Το πάθος του είναι μετρημένο, πειθαρχημένο, σχεδόν αρχιτεκτονικό. Κάθε ποίημά του λειτουργεί όπως ένα μουσικό μακάμι, μια σταδιακή άνοδος και πτώση της φωνής μέσα σε αυστηρά όρια. Ο ρυθμός δεν κυλά, αλλά κρατιέται. Η φράση επαναλαμβάνεται, επανέρχεται, σαν μνήμη που αρνείται να καταλαγιάσει.
Σε αντίθεση με το ελληνικό μοιρολόι -που είναι εξωστρεφές, συλλογικό, σχεδόν λειτουργικό- ο αμανές είναι εσωτερική τελετουργία. Μιλά στο σκοτάδι του εαυτού. Έτσι και ο Καβάφης: η φωνή του δεν προορίζεται για το πλήθος αλλά για τον εκάστοτε ακροατή του, αυτόν που γνωρίζει τη γεύση της ήττας και της ηδονής ταυτόχρονα. Ο ποιητής δεν τραγουδά την απώλεια, αλλά την επίγνωση της απώλειας, γι' αυτό δεν ζητά παρηγοριά. Αν η ποίηση του Καβάφη είχε ήχο, θα ήταν ένας αμανές όπου κάθε συλλαβή σέρνει πίσω της το βάρος του χρόνου και καθυστερεί τη συγκίνηση. Μια φωνή που δεν σπάει. Μια φωνή που γνωρίζει ότι ο πόνος, όταν ειπωθεί σωστά, μετατρέπεται σε μορφή».
Tο Τόσαις φοραίς τόσο κοντά να είμαι, το οποίο πρωτοπαρουσιάστηκε τον Ιούνιο και τον Ιούλιο του 2026 με ιδιαίτερη επιτυχία στο SNF Nostos 2026 του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) και στο 32ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, αποτελεί μια χορογραφική δημιουργία τριών χορογράφων, με τον καθένα να συνομιλεί με διαφορετικά μουσικά έργα του Γιώργου Κουμεντάκη και ποιήματα του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη. Οι χορογραφίες προσεγγίζουν το μουσικό υλικό μέσα από διαφορετικές αισθητικές και κινησιολογικές γλώσσες. Κάθε χορογραφία φωτίζει μια διαφορετική πτυχή της σχέσης ανάμεσα στο σώμα, τον ρυθμό και τη συλλογική μνήμη.
Η χορογράφος Πατρίσια Απέργη συνδιαλέγεται με το Point of No Return του Γιώργου Κουμεντάκη και εμπνέεται από το ποίημα «Γκρίζα» του Καβάφη. «Όταν πρωτοσυναντήθηκα με τα έργα, μου δημιουργήθηκε η αίσθηση μιας διαρκούς μετάβασης, όπου το πριν και το μετά συνυπάρχουν. Βίωσα μια μουσική που δεν αφηγείται, αλλά επιμένει, αφήνοντας χώρο στο σώμα να υπάρξει μέσα σε αυτό το ανοιχτό, αβέβαιο παρόν. Έτσι άρθρωσα κι εγώ έναν ενδιάμεσο τόπο, όπου ο χρόνος δεν κορυφώνεται αλλά συσσωρεύεται. Έναν τόπο όπου το συναίσθημα δεν εκρήγνυται, αλλά κατακάθεται. Όπου η κίνηση δεν διεκδικεί, αλλά καταφέρνει να υπάρχει. Το σώμα κινείται μέσα σε ένα τοπίο απώλειας, μνήμης και εξάντλησης. Ο χορός γίνεται πράξη επιβίωσης και εμμονικής επανάληψης. Το Point of No Return δεν είναι επιλογή. Είναι συνθήκη. Είναι η ανθρώπινη ανάγκη να συνεχίζουμε, ακόμα κι όταν δεν ξέρουμε πού ακριβώς πηγαίνουμε», επισημαίνει η Πατρίσια Απέργη.
Βασισμένη στο ποίημα «Μακρυά» του Καβάφη, η χορογραφία του Ηλία Χατζηγεωργίου διερευνά τη μετάβαση από την ύπνωση της σκληρής καθημερινότητας στην αφύπνιση, από τη λήθη και τον αυτοματισμό στην ανάμνηση της ανθρώπινης δημιουργίας και του έρωτα και πάλι πίσω. «Θυμίζει ότι κάποτε όλοι υπήρξαμε ποιητές / καλλιτέχνες - πριν η επανάληψη των κοινωνικών μοτίβων και η λήθη της κανονικότητας σβήσουν την επιθυμία μας. Ο ποιητής / καλλιτέχνης μέσα μας, ένα παιδί που ασφυκτιά προσπαθώντας να επιβιώσει την ίδια στιγμή που εμείς επιμένουμε να τον σπρώχνουμε στη λησμονιά», σημειώνει ο Ηλίας Χατζηγεωργίου.
Στη χορογραφία της Εύας Γεωργιτσοπούλου, εμπνευσμένη από το ποίημα «Ο Σεπτέμβρης του 1903» του Καβάφη, σώματα χορεύουν μέσα σε έναν εύθραυστο ενδιάμεσο χώρο: έναν τόπο μετάβασης όπου οι καταστάσεις μεταμορφώνονται. Από την επιθυμία στην έμπνευση, από τη γιορτή στην έκρηξη, από τον αισθησιασμό στην απουσία. «Η κίνησή τους παράγει εντάσεις και η μουσική μετατρέπεται σε σκηνική παρουσία. Σκέψεις, κινήσεις και συνθέσεις επανέρχονται και μεταβάλλονται σαν κύματα ενσώματης μνήμης. Ντροπές μετατρέπονται σε εξωστρέφεια, παύσεις σε εμμονική επιστροφή στην κίνηση. Μια χορογραφία, ένας συλλογικός χορός, βασισμένος στην ευθραυστότητα και την έκθεση. Τελετουργίες, έρωτες και φαντασίες. Στιγμές που εμφανίζονται για να σβήσουν», υπογραμμίζει η Εύα Γεωργιτσοπούλου.
Η γλυπτική εγκατάσταση του Πέτρου Τουλούδη επιχειρεί να δημιουργήσει έναν χώρο όπου η ένταση δεν εκρήγνυται αλλά παραμένει σε αναμονή, όπως και στην ποίηση του Καβάφη. Τα τραπέζια, που θυμίζουν τετράποδα σώματα σε κίνηση -με μια στάση που παραπέμπει διακριτικά στην αρχαϊκή μορφή των Λαμασσού-, μοιάζουν με υβριδικά πλάσματα που διασχίζουν τον χώρο μεταφέροντας μαζί τους ένα κινητό πεδίο ήχου. Η εγκατάσταση λειτουργεί ως ένας μηχανισμός που παράγει και μεταφέρει ήχο, μετατρέποντας τη σκηνή σε ένα πεδίο όπου η ποίηση, η μουσική και το σώμα συναντιούνται μέσα από την υλικότητα της δόνησης - έναν χώρο όπου το συναίσθημα δεν κραυγάζει αλλά αντηχεί μέσα στον χρόνο, αφήνοντας χώρο στη φαντασία. «Η πρώτη σκέψη για την εγκατάσταση δεν ήταν να δημιουργήσω μια εικόνα για την ποίηση του Καβάφη, αλλά να φτιάξω έναν χώρο όπου κάτι θα μπορούσε να συμβεί. Έναν χώρο που να μετακινείται, να παράγει ήχο, να αλλάζει μαζί με τα σώματα και τη μουσική. Η μουσική του Γιώργου Κουμεντάκη έδωσε από νωρίς τη γραμμή του αισθήματος και πάνω σε αυτή χτίσαμε σταδιακά τα διαφορετικά επίπεδα της παράστασης», σημειώνει ο Πέτρος Τουλούδης.
Tα μελοποιημένα ποιήματα ερμηνεύει επί σκηνής με μοναδικό τρόπο ο διακεκριμένος τραγουδιστής Ζαχαρίας Καρούνης. Συμμετέχουν η Αγγελίνα Τκάτσεβα στο σαντούρι, ο Όσβαλντ Αμιράλης στα κρουστά και τα μουσικά σύνολα Oros Ensemble και Osmosis Saxophone Quartet. Τη διδασκαλία κρουστών έχει αναλάβει ο Γιάννης Παπατζανής, ο οποίος ερμηνεύει μια πληθώρα κρουστών επί σκηνής, μαζί με τους χορευτές. Τα κοστούμια υπογράφει η Daglara και τον σχεδιασμό φωτισμών ο Νίκος Βλασόπουλος.
Με τους χορευτές του Μπαλέτου της ΕΛΣ 'Aγγελο Αντωνίου, Γιάννη Γκάντσιο, Έλενα Κέκκου, Μαρίτα Νικολίτσα, Στέφανο Πιετραγκάλλα, Ντανιέλε Πεκοράρι, Γιώργο Χατζόπουλο, Σεσίλια Χατζηεμμανουήλ, Δέσποινα Χρυσοστόμου.
Σύντομα βιογραφικά σημειώματα
Νικόλαος Τσιρώνης (DAGLARA)
Σχεδιαστής κοστουμιών, εικαστικός και περφόρμερ με έδρα την Αθήνα. Σπούδασε σχέδιο μόδας στη Βασιλική Ακαδημία Τεχνών της Αμβέρσας και σήμερα τρέχει την DAGLARA, ένα πολυσχιδές πρότζεκτ που εκκινεί από το ένδυμα ως το σημείο όπου συγκλίνουν και συνδιαλέγονται μέσα έκφρασης όπως η περφόρμανς, το βίντεο και η ζωγραφική. Έχει σχεδιάσει τα κοστούμια για τις παραγωγές της ΕΛΣ Χρυσή εποχή του Κωνσταντίνου Ρήγου και, στην Εναλλακτική Σκηνή, για την όπερα ORFEAS 2020 της καλλιτεχνικής ομάδας ΦΥΤΑ. Παράλληλα, σχεδίασε τα κοστούμια και συμμετείχε ως ερμηνευτής στην παράσταση Τραγούδια του ελληνικού λαού - Drag ορατόριο της ομάδας bijoux de kant για το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου. Έχει λάβει μέρος σε διεθνή φεστιβάλ και εκθέσεις, μεταξύ των οποίων Έξω Φρενών από Ευχαρίστηση (Αθήνα), Digital Feminism (Δρέσδη), 2nd
Εύα Γεωργιτσοπούλου
Χορεύτρια και χορογράφος που ζει και εργάζεται στο Βερολίνο και την Αθήνα. Παράλληλα με τις σπουδές της στη Νομική, αφοσιώθηκε στον σύγχρονο χορό και φοίτησε στην Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης (ΚΣΟΤ). Στην επαγγελματική της πορεία έχει συνεργαστεί με σημαντικούς δημιουργούς της ελληνικής και διεθνούς σκηνής. Από το 2019 είναι μέλος της διεθνούς φήμης ομάδας Sasha Waltz & Guests, συμμετέχοντας τόσο σε νέες παραγωγές όσο και σε έργα ρεπερτορίου, ταξιδεύοντας σε μεγάλες περιοδείες στην Ευρώπη και ανά τον κόσμο. Ως χορογράφος υπογράφει τόσο ανεξάρτητες παραγωγές όσο και αναθέσεις έργων. Δημιουργίες της έχουν παρουσιαστεί σε κορυφαίους πολιτιστικούς φορείς και φεστιβάλ, όπως ΕΛΣ, Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου και Arc for Dance Festival.
Γιάννης Παπατζανής
Έχει αφιερώσει τέσσερις δεκαετίες στη μελέτη των μουσικών ιδιωμάτων και τεχνικών ποικίλων διαφορετικών κρουστών οργάνων, παραδοσιακών αλλά και σύγχρονων. Μεταξύ άλλων στράφηκε προς το νταούλι, το μόνο κρουστό που παραδοσιακά συσχετίζεται με την κρητική μουσική, στο οποίο ανέπτυξε νέες τεχνικές και μια νέα μουσική προσέγγιση, η οποία προσφέρει νέες δυνατότητες που δεν προϋπήρχαν στον παραδοσιακό, ιδιαίτερα λιτό τρόπο παιξίματος. Το αποτέλεσμα αυτού του νέου τρόπου παιξίματος έχει διευρύνει αισθητά τις δυνατότητες του οργάνου χωρίς κανέναν συμβιβασμό. Παράλληλα, εξελίσσει τις τεχνικές του ιδιόφωνου πήλινου παραδοσιακού κρουστού από τη Σενεγάλη με επιρροές από το ινδικό γκατάμ με διεθνή απήχηση. Πραγματοποιεί σεμινάρια διδασκαλίας ρυθμού και κρουστών σε πόλεις της Ελλάδας (Χανιά, Ρέθυμνο, Ηράκλειο, Αθήνα και Χουδέτσι) και σε πόλεις του εξωτερικού (Κύπρος, Ισπανία, Ελβετία, Ιταλία, Βέλγιο, Αυστρία, Αγγλία και Ολλανδία), όπου, και σε συνεργασία με πανεπιστημιακά ιδρύματα, υλοποιώντας και σχεδιάζοντας κοινοτικά και εκπαιδευτικά προγράμματα μεγάλης εμβέλειας, προάγει την έρευνα με αποτελέσματα που δημοσιεύονται σε επιστημονικά περιοδικά και συνέδρια. Συνεργάζεται με μουσικούς από Ρατζαστάν, Ιράν, Βουλγαρία, Τουρκία, Αρμενία, Ανδαλουσία, Ινδία, Αίγυπτο και Αζερμπαϊτζάν. Η βάση του τραγουδιστικού ρεπερτορίου του είναι η κρητική μουσική. Έχει συνθέσει πρωτότυπη μουσική για το θέατρο, τον κινηματογράφο, για χοροθέατρο, ντοκιμαντέρ και τηλεοπτικές παραγωγές.
Πατρίσια Απέργη
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Το 2006 ίδρυσε την ομάδα σύγχρονου χορού Αερίτες, με την οποία έχει χορογραφήσει τα έργα Hystory (2025), Ο οίκος της ταραχής (2023), U(R)TOPIAS (2021), Hero (2020), Πολήττες (2018), Cementary (2017), ΤANZheimer (2014), Πλάνητες (2013), ERA poVERA (2012), The Manifest of the Other (2010), d.opa! (dopamines of post-Athenians) (2009), Ferry Tales (2009), Apolost (2008) και Anorexia Socialis (2007). Με τα έργα της έχει περιοδεύσει σε πολλά φεστιβάλ και θέατρα της Ελλάδας και του εξωτερικού. Έχει χορογραφήσει για θέατρο, όπερες και εικαστικές εγκαταστάσεις σε συνεργασία με Έλληνες και ξένους δημιουργούς, για χορευτικές ομάδες και μπαλέτα παγκοσμίως. Είναι συν-συγγραφέας του βιβλίου Θέατρο - Θεατρική Αγωγή (Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων, ΙΔΕΚΕ, 2007). Υπήρξε καλλιτέχνιδα modul-dance του Ευρωπαϊκού Δικτύου Χορού EDN και συνεργάτιδα καλλιτέχνιδα της Στέγης Χορού της Λυόν. Διετέλεσε μέλος του Δ.Σ. του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου για τα έτη 2020-2022. Διδάσκει χορό και θέατρο στη Λεόντειο Σχολή Αθηνών, όπου εργάζεται επίσης ως σύμβουλος πολιτιστικών προγραμμάτων. Έχει διδάξει χορογραφία και αυτοσχεδιασμό σε πανεπιστήμια και σχολές της Ελλάδας και του εξωτερικού. Το 2021 ίδρυσε την 1η Ακαδημία Χορογραφίας U(R)TOPIAS, ένα καλλιτεχνικό πρότζεκτ σε συνεργασία με την Ελευσίνα Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2023.
Αγγελίνα Τκάτσεβα
Γεννήθηκε στο Μινσκ της Λευκορωσίας. Ξεκίνησε τις μουσικές της σπουδές σε ηλικία οκτώ ετών και, μόλις στα δέκα της χρόνια, απέσπασε το πρώτο βραβείο σε διαγωνισμό νεαρών εκτελεστών της χώρας της, παίζοντας τσίμπαλο (cymbalom). Μετά την αποφοίτησή της από τη Μουσική Ακαδημία, ξεκίνησε τη σολιστική της πορεία δίνοντας ρεσιτάλ σε όλη τη Σοβιετική Ένωση. Έκτοτε, έχει δημιουργήσει ένα πλούσιο ρεπερτόριο, το οποίο περιλαμβάνει μεγάλο αριθμό κλασικών, ρομαντικών και σύγχρονων έργων. Το 1989 εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα, όπου και συνέχισε την καλλιτεχνική της σταδιοδρομία. Έχει εμφανιστεί ως σολίστ συμπράττοντας με Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης, Ορχήστρα των Χρωμάτων και Μουσικά Σύνολα της ΕΡΤ. Συνεργάζεται με την Ένωση Ελλήνων Μουσουργών. Σημαντικός αριθμός έργων από σύγχρονους, καθώς και από Λευκορώσους, συνθέτες έχει γραφτεί ειδικά για εκείνη και της έχει αφιερωθεί.
Ζαχαρίας Καρούνης
Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και έλαβε μεταπτυχιακό τίτλο στο πρόγραμμα «Πηγές, λατρεία και διαπολιτισμικός βίος του Χριστιανισμού», στον τομέα της Λειτουργικής, με ειδίκευση στην υμνολογία και βαθμό άριστα. Σπούδασε βυζαντινή μουσική με δάσκαλο τον Λάζαρο Κουζηνόπουλο και θεωρητικά της ευρωπαϊκής μουσικής στο Ωδείο Αθηνών με υποτροφία, ενώ έλαβε πτυχίο βυζαντινής μουσικής με βαθμό άριστα παμψηφεί. Από το 2002 συνεργάστηκε στενά με τη Δόμνα Σαμίου σε συναυλίες, έρευνα και ηχογραφήσεις, έως τον θάνατό της. Από το 2013 είναι σταθερός συνεργάτης του Σταύρου Ξαρχάκου, συμμετέχοντας σε συναυλίες και παραστάσεις όπως Αμάν αμήν και Το μεγάλο μας τσίρκο. Έχει πρωταγωνιστήσει, μεταξύ άλλων, στην ΕΛΣ στα έργα Διόνυσος του Μίκη Θεοδωράκη και Οράματα και θάματα Στρατηγού Μακρυγιάννη, καθώς και στο Εθνικό Θέατρο στις παραστάσεις Βάτραχοι, Βίρα τις άγκυρες και Γειτονιά των αγγέλων. Έχει κυκλοφορήσει πέντε προσωπικούς δίσκους, με πιο πρόσφατο το Τι πικρά γλυκά 'ν' τα γέλια, με ανέκδοτα παραδοσιακά τραγούδια από διάφορες περιοχές της Ελλάδας.
Oros Ensemble
Το μουσικό σύνολο Oros Ensemble δημιουργήθηκε το 2020 και αποτελείται από επτά μουσικούς, οι οποίοι συγκεράζουν αναφορές από τη σύγχρονη ευρωπαϊκή μουσική έως τις παραδόσεις της Ανατολικής Μεσογείου. Το σύνολο έχει εμφανιστεί επανειλημμένα στις σκηνές της ΕΛΣ, στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης και Αθηνών, καθώς και, μεταξύ άλλων, στα Φεστιβάλ Πηλίου, Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, Φεστιβάλ Χορού Βελιγραδίου, Φεστιβάλ Μουσικής ?ωματίου της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης. Τον ?εκέμβριο του 2023 κυκλοφόρησε σε δίσκο το μπαλέτο Έκλειψη, που είχε παρουσιαστεί τον Μάρτιο του 2023. Το διάστημα 2020-2023 το Oros Ensemble πραγματοποίησε πρωτότυπα residencies στη Βαμβακού Λακωνίας, με τη συνδρομή της ΕΛΣ και την υποστήριξη του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος. ?ίνοντας δεκάδες συναυλίες εκεί, κατάφερε να αναπτύξει μια πρωτότυπη «κυψέλη πολιτισμού» στην Ελλάδα. Το σύνολο έχει παρουσιάσει δεκάδες νέα έργα, γραμμένα ειδικά γι' αυτό, στηρίζοντας έμπρακτα τη σύγχρονη μουσική δημιουργία.
Κουαρτέτο Σαξοφώνων Ώσμωσις
Το Κουαρτέτο Σαξοφώνων Ώσμωσις δημιουργήθηκε το 2022 από τέσσερις σαξοφωνίστες -διακεκριμένους σολίστες και παιδαγωγούς- από την Ελλάδα και την Κύπρο, φιλοδοξώντας να παρουσιάσουν στο κοινό τόσο το παραδοσιακό ρεπερτόριο του συνόλου όσο και πτυχές της σύγχρονης ελληνικής μουσικής. Το κουαρτέτο έχει συμπράξει σολιστικά με την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης και έχει εμφανιστεί σε Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, Πολιτιστικό Φεστιβάλ του Πανεπιστημίου Κύπρου, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Αρχαιολογικό Μουσείο Χανίων και έχει πραγματοποιήσει περιοδεία στην Εσθονία. Πρόσφατα, το κουαρτέτο κυκλοφόρησε τον πρώτο του ψηφιακό δίσκο με τίτλο Point of No Return (Da Vinci Classics) σε πρωτότυπη μουσική του Γιώργου Κουμεντάκη. Τα μέλη του κουαρτέτου διοργανώνουν την ετήσια Θερινή Ακαδημία Σαξοφώνου Ώσμωσις που λαμβάνει χώρα στο Κέντρο Τέχνης «Σύνθεση» στα Νέα Μουδανιά Χαλκιδικής.
