Μέγας Δωρητής ΕΛΣ

Χορηγός Μπαλέτου

«Κάποιες ιστορίες ανήκουν σε ένα λαό. 'Aλλες ανήκουν σε μια εποχή. Κι άλλες αρνούνται να παραμείνουν σε μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο, επειδή μιλούν για την ίδια την ανθρώπινη ρωγμή. Το Λεωφορείον ο Πόθος του Τεννεσσή Ουίλλιαμς είναι μια από αυτές τις ιστορίες», σημειώνει η δημιουργός Βαλεντίνα Τούρκου για την ομώνυμη παραγωγή μπαλέτου που θα παρουσιαστεί από τo Μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 2027. Βασισμένο στο εμβληματικό έργο του Τεννεσσή Ουίλλιαμς, το έργο αυτό προτείνει μια σύγχρονη, βαθιά ψυχολογική ανάγνωση ενός από τα σημαντικότερα κείμενα του 20ού αιώνα, μεταφέροντας τη δραματική του ένταση στη σωματική γλώσσα και την κίνηση. Μια συμπαραγωγή με το Εθνικό Θέατρο της Σλοβενίας (Μάριμπορ), που υλοποιείται με τη στήριξη της δωρεάς του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) για την ενίσχυση της καλλιτεχνικής εξωστρέφειας της ΕΛΣ.

Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκεται μια γυναίκα σημαδεμένη από μια πρώιμη τραυματική εμπειρία που καθόρισε ολόκληρη τη ζωή της. Πρόκειται για την Μπλανς Ντυμπουά, που καταφεύγει στο σπίτι της αδελφής της Στέλλας αναζητώντας προστασία. Εκεί έρχεται αντιμέτωπη με έναν κόσμο όπου κυριαρχεί ο Στάνλεϋ, ένας άντρας που ενσαρκώνει τη δύναμη και το ένστικτο. Ανάμεσά τους αναπτύσσεται μια ένταση που συνδυάζει έλξη και σύγκρουση, καθώς η εύθραυστη ψευδαίσθηση της Μπλανς συγκρούεται με τη σκληρή αλήθεια που εκείνος επιβάλλει.

Η ανάγνωση της Τούρκου εστιάζει στην ανοιχτή πληγή των ηρώων, στην εξερεύνηση του πόθου ως ανάγκης, της ψευδαίσθησης ως μηχανισμού επιβίωσης και της μνήμης ως χώρου. Η χορογραφική της γραφή, αντλώντας στοιχεία από το κλασικό και το σύγχρονο λεξιλόγιο, διαμορφώνει ένα υβριδικό ύφος που αναδεικνύει την εσωτερικότητα των χαρακτήρων.

Η μουσική δραματουργία, σχεδιασμένη από την ίδια τη δημιουργό, λειτουργεί ως ένας υπόγειος παλμός που διατρέχει την παράσταση, ενισχύοντας τη δραματική ένταση και φωτίζοντας τις εσωτερικές διακυμάνσεις των χαρακτήρων.

Όπως η κινηματογραφική μεταφορά του έργου από τον Ελία Καζάν σηματοδότησε μια νέα εποχή για την υποκριτική τέχνη, έτσι και η χορογραφική πρόταση της Βαλεντίνας Τούρκου προτείνει έναν σύγχρονο τρόπο αφήγησης στο μπαλέτο, ένα θέατρο του σώματος όπου το συναίσθημα δεν αναπαρίσταται, αλλά βιώνεται. Στο Λεωφορείον ο Πόθος, η χορογραφία ενσαρκώνει την ιστορία, αποκαλύπτοντας τη βαθιά ανθρώπινη ανάγκη για αγάπη, αναγνώριση και επιβίωση μέσα σε έναν κόσμο που συχνά δεν συγχωρεί την ευθραυστότητα.