2ο Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικής Αθηνών

ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ

2^ο Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικής Αθηνών

Ο Pinchas Zukerman επιστρέφει στην Αθήνα

3 - 7 Νοεμβρίου 2026

Η Αθήνα υποδέχεται έναν από τους σημαντικότερους βιολονίστες της εποχής μας, τον θρυλικό Pinchas Zukerman, ο οποίος ανοίγει την αυλαία του Athens International Music Festival - μιας διοργάνωσης που φέρνει κοντά λαμπρούς μουσικούς από όλο τον κόσμο, μετατρέποντας για πέντε ημέρες τον ιστορικό Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσό σε επίκεντρο της διεθνούς μουσικής δημιουργίας, παρουσιάζοντας κορυφαία έργα μουσικής δωματίου.

Στη φετινή διοργάνωση συμμετέχουν διεθνούς φήμης καλλιτέχνες, όπως η σοπράνο Χριστίνα Πουλίτση, ο Asi Matathias και Tosca Opdam (βιολί), ο Alexander Hülshoff και ο Gabriel Schwabe (τσέλο), ο Σπύρος Μουρίκης (κλαρινέτο), ο Ori Kam (βιόλα) καθώς και οι πιανίστες Νεφέλη Μούσουρα, David Kadouch και Victor Stanislavsky.

Υπό την καλλιτεχνική της Tosca Opdam και του Asi Matathias και με την οργανωτική επιμέλεια του Σπύρου Τερζή, το Φεστιβάλ αναδεικνύει τη μουσική ως γέφυρα πολιτισμών, συνδυάζοντας την υψηλή καλλιτεχνική ποιότητα με εκπαιδευτικές δράσεις και ευκαιρίες για νέους μουσικούς.

Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ θα πραγματοποιηθούν τρία Masterclasses βιολιού, από τους Pinchas Zukerman, Tosca Opdam και Asi Matathias, για 5 διακεκριμένους νέους μουσικούς, όπου το κοινό θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει ζωντανά αυτή την μοναδική διδακτική εμπειρία. Παράλληλα, θα διεξαχθεί ένα δωρεάν πιλοτικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα σε σχολεία και εκπαιδευτικά ιδρύματα της Αθήνας καθώς και για τους μαθητές του ωδείου του Καλογεροπούλειου Ιδρύματος Τεχνών και Πολιτισμού στην Κόρινθο, ενισχύοντας τον κοινωνικό αντίκτυπο του Φεστιβάλ.

3 Νοεμβρίου 2026

Ομιλία: Θα ανακοινωθεί

Τίτλος Συναυλίας: Ανάμεσα σε Δύο Κόσμους

Η συναυλία έναρξης θέτει σε κίνηση το κεντρικό θέμα του φετινού φεστιβάλ: τη μουσική ως διάλογο ανάμεσα σε τόπους, γενιές και ανθρώπους. Το Ντουέτο του Mozart για Βιολί και Βιόλα, K. 424, γράφτηκε το 1783 ως χείρα βοηθείας προς τον Michael Haydn, ο οποίος αδυνατούσε να παραδώσει εγκαίρως μια παραγγελία έξι ντουέτων στον Αρχιεπίσκοπο του Salzburg, ο Mozart συνέθεσε ανώνυμα δύο από αυτά, σώζοντας τον συνάδελφό του.

Ακολουθεί το νεανικό τρίο «Lovisa» του Sibelius, γραμμένο το 1888, σε ηλικία 23 ετών, πήρε το όνομα του από την πόλη όπου η οικογένειά του περνούσε τα καλοκαίρια - ένα έργο που έμεινε ανέκδοτο για πάνω από έναν αιώνα.

Η βραδιά κορυφώνεται με το Δεύτερο κουιντέτο εγχόρδων του Brahms, Έργο 111: το συνέθεσε το 1890 ως οριστικό αποχαιρετισμό στη σύνθεση - απόφαση που τελικά δεν τήρησε - και η πρεμιέρα του στη Βιέννη αποδείχθηκε θρίαμβος. Από τη φιλική χειρονομία του Mozart έως τον μη τηρηθέντα αποχαιρετισμό του Brahms, η βραδιά αποκαλύπτει με έναν εντυπωσιακό τρόπο, το πόσο στενά συνδέονται, εντέλει, φαινομενικά μακρινοί μουσικοί κόσμοι.

4 Νοεμβρίου 2026

Ομιλία: Θα ανακοινωθεί

Τίτλος Συναυλίας: Ο Ποιητής και η Μούσα

Η συναυλία αυτή εξερευνά το σημείο συνάντησης ανάμεσα στη μουσική, το θέατρο και την ποίηση. Η μουσική του Poulenc για το θεατρικό έργο του Anouilh, L'Invitation au château, μεταφέρει στην αίθουσα συναυλιών το πνεύμα του γαλλικού θεάτρου, με ένα tango με γαλλική φινέτσα ανάμεσα στις πιο γνωστές του σελίδες.

Ακολουθεί μια παγκόσμια πρώτη εκτέλεση: το Delphi and Dionysus του Αμερικανού συνθέτη Todd Mason. Εμπνευσμένο από την αιώνια πάλη ανάμεσα στην τάξη και το χάος -τον Απόλλωνα, θεό της αρμονίας, και τον Διόνυσο, θεό της έκστασης, που κατά την ελληνική μυθολογία διαδέχονται ο ένας τον άλλον στο ιερό των Δελφών κάθε χειμώνα.

Το Τρίο του Saint-Saëns, La Muse et le Poète (Η Μούσα και ο Ποιητής), Έργο 132, γράφτηκε το 1909 για βιολί, τσέλο και πιάνο και πρωτοπαρουσιάστηκε από τον ίδιο τον συνθέτη στο πιάνο, πλάι στους θρυλικούς Eugène Ysaÿe και Joseph Hollmann.

Η βραδιά κλείνει με το Πρώτο Κουαρτέτο Πιάνου του Brahms σε Σολ ελάσσονα, Έργο 25, που παρουσιάστηκε το 1861 στο Αμβούργο με την Clara Schumann στο πιάνο· το φινάλε του, «Rondo alla zingarese», παραμένει ένα από τα πιο απαιτητικά τεχνικά σημεία σε όλο το ρεπερτόριο μουσικής δωματίου του συνθέτη.

Από τον θεατρικό στίχο του Anouilh έως τον δελφικό μύθο, η βραδιά δείχνει πόσο βαθιά η μουσική δωματίου μπορεί να συνομιλήσει με την ποίηση και την αφήγηση.

5 Νοεμβρίου 2026

Ομιλία: Θα ανακοινωθεί

Τίτλος Συναυλίας: Ανάμεσα στον Ουρανό και τη Γη

Το Κουιντέτο Κλαρινέτου του Mozart, K. 581, γράφτηκε το 1789 για τον στενό του φίλο, τον κλαρινετίστα Anton Stadler, στον οποίο ο συνθέτης είχε ήδη αφιερώσει το Τρίο «Kegelstatt» το 1786· γραμμένο αρχικά για το βαθύτερο «basset» κλαρινέτο του Stadler, ανοίγει τη βραδιά με έναν φωτεινό, σχεδόν ανάλαφρο ηχητικό κόσμο.

Ακολουθεί το ημιτελές Τρίο Εγχόρδων του Schubert, D. 471: γραμμένο τον Σεπτέμβριο του 1816, όταν ο συνθέτης ήταν μόλις 19 ετών.

Η βραδιά ολοκληρώνεται με το Πιάνο τρίο του Tchaikovsky, Έργο 50. Ο ίδιος ο συνθέτης είχε κάποτε δηλώσει ότι δεν άντεχε «τον συνδυασμό του πιάνου με το βιολί ή το τσέλο»· παρ' όλα αυτά, το 1882, στη μνήμη του φίλου του Nikolai Rubinstein, υπερέβη τη δική του αντίσταση γράφοντας ένα από τα πιο συγκινητικά έργα του ρεπερτορίου, που κινείται ανάμεσα στη λυρική ανάμνηση, την παραλλαγή και το πένθος.

Μαζί, τα τρία έργα εξερευνούν τον χώρο ανάμεσα στην επίγεια εμπειρία και σε κάτι πέρα από αυτήν.

6 Νοεμβρίου 2026

Ομιλία: Θα ανακοινωθεί

Τίτλος Συναυλίας: Γαλλικές Εντυπώσεις

Η βραδιά είναι αφιερωμένη στην ιδιαίτερη κομψότητα, το χρώμα και την οικειότητα της γαλλικής μουσικής.

Η Σουίτα Dolly του Fauré, Έργο 56, γράφτηκε σταδιακά μεταξύ 1894 και 1897 ως σειρά γενεθλίων δώρων για την Hélène «Dolly» Bardac, κόρη της Emma Bardac, με την οποία ο συνθέτης διατηρούσε μακρόχρονο δεσμό· αποκαλύπτεται μια σπάνια, τρυφερή πλευρά του συνθέτη.

Στη συνέχεια, τρεις εμβληματικές σκηνές της γαλλικής όπερας: το «Depuis le jour» από τη Louise του Charpentier, όπου η ηρωίδα υμνεί την ευτυχία της νέας της ζωής στη Μονμάρτη· τη σκηνή τρέλας της Οφηλίας, «À vos jeux, mes amis», από τον Hamlet του Ambroise Thomas, λίγο πριν τον πνιγμό της στο νερό· και την άρια του δηλητηρίου, «Amour, ranime mon courage», από τη Roméo et Juliette του Gounod, όπου η Ιουλιέτα βρίσκει το θάρρος να πιει το φίλτρο που θα τη σώσει - τρεις γυναικείες φωνές, τρεις στιγμές έκστασης, τρέλας και τόλμης.

Το πρόγραμμα ολοκληρώνεται με το Πρώτο Κουαρτέτο Πιάνου του Fauré σε Ντο ελάσσονα, Έργο 15: ξεκίνησε το 1876, εν μέσω του αρραβώνα του με τη Marianne Viardot που διαλύθηκε λίγους μήνες αργότερα, ολοκληρώθηκε το 1879 και πρωτοπαρουσιάστηκε το 1880· ο συνθέτης το αναθεώρησε ριζικά το 1883, γράφοντας εξαρχής το φινάλε. Παρά τη μελαγχολική αφετηρία του, το έργο διατηρεί μια ευγενική, συγκρατημένη διάθεση, χωρίς ίχνος αυτοθρηνητισμού. Από τη μινιατούρα της παιδικής χαράς στη δραματική όπερα και από εκεί στο αριστούργημα μουσικής δωματίου, η βραδιά γιορτάζει το εύρος και την ένταση που μπορεί να χωρέσει η γαλλική μουσική παράδοση.

7 Νοεμβρίου 2026

Ομιλία: Θα ανακοινωθεί

Τίτλος Συναυλίας: Μεταμόρφωση

Το φεστιβάλ κλείνει με ένα πρόγραμμα αφιερωμένο στη μεταμόρφωση.

Η Σονάτα σε Σι ελάσσονα για Βιολί και Πιάνο της Amanda Maier φέρνει τη φωνή μιας συνθέτιδας που, το 1873, έγινε η πρώτη γυναίκα που τιμήθηκε με τον τίτλο του Musikdirektör από τη Βασιλική Σουηδική Ακαδημία Μουσικής· η λαμπρή της πορεία ως βιολονίστρια και συνθέτρια περιορίστηκε μετά τον γάμο της το 1880, κι έτσι η μουσική της άρχισε να αποκτά την αναγνώριση που της αξίζει μόλις τις τελευταίες δεκαετίες.

Ακολουθεί το Verklärte Nacht («Μεταμορφωμένη Νύχτα»), Έργο 4, που ο 25χρονος τότε Schönberg έγραψε το 1899, εμπνευσμένος από το ποίημα του Richard Dehmel για δύο εραστές που περπατούν σε ένα φεγγαρόλουστο δάσος· το έργο απορρίφθηκε αρχικά από τη Μουσική Εταιρεία της Βιέννης, εν μέρει λόγω μιας «ανορθόδοξης» συγχορδίας και εν μέρει λόγω του τολμηρού περιεχομένου του ποιήματος, και στέκεται σήμερα στο κατώφλι ανάμεσα στον ύστερο ρομαντισμό και τον μοντερνισμό.

Η βραδιά - και το φεστιβάλ - ολοκληρώνεται με το Κουιντέτο Εγχόρδων σε Ντο μείζονα του Schubert, D. 956, γραμμένο λίγους μόλις μήνες πριν τον θάνατό του, το 1828. Η ασυνήθιστη επιλογή δύο τσέλων αντί δεύτερης βιόλας προσδίδει στο έργο ένα βαθύτερο, πιο σκοτεινό χρώμα· θεωρείται σήμερα ένα από τα κορυφαία έργα μουσικής δωματίου που γράφτηκαν ποτέ - τόσο αγαπητό ώστε ο Arthur Rubinstein ζήτησε να ακουστεί στην κηδεία του.

Μαζί, οι Maier, Schönberg και Schubert δημιουργούν έναν τελικό απόηχο ανάμεσα σε γενιές: μουσική που κληρονομείται, μεταμορφώνεται και, εντέλει, ανανεώνεται.