Θέατρο του Άλλοτε
«Faust»
Johann Wolfgang von Goethe
«Το έργο υπό κατασκευή»
Θέατρο Αυλαία
Από 6 Φεβρουαρίου 2026
Το Θέατρο του Άλλοτε, εδώ και χρόνια, συνομιλεί σταθερά με κορυφαία έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, προσεγγίζοντας κάθε κείμενο μέσα από τη δική του σκοτεινή, υπαρξιακή οπτική. Στο πλαίσιο αυτής της πορείας, φέτος τολμά να αναμετρηθεί με ένα από τα πιο απαιτητικά και σκοτεινά έργα της ιστορίας της δραματουργίας: τον Faust του Johann Wolfgang von Goethe.
Ένα έργο που παραμένει ένα ζωντανό πεδίο σκέψης, ένα διαρκές φιλοσοφικό ερώτημα που αντιστέκεται σε κάθε οριστική ανάγνωση.
Η παράσταση τοποθετείται συνειδητά σε μια ενδιάμεση κατάσταση, ανάμεσα στην πρόβα και το «ολοκληρωμένο» έργο. Εκεί όπου το θέατρο εκτίθεται. Όπου το κείμενο δεν σταθεροποιείται, αλλά δοκιμάζεται διαρκώς, διαλύεται και επαναπροσδιορίζεται.
Ο Faust δεν παρουσιάζεται ως αφήγηση, αλλά ως διαδικασία. Ως ένα έργο που γεννιέται εκ νέου κάθε φορά που επιχειρείται. Ως ένα έργο «υπό κατασκευή».
Οι ηθοποιοί μαζί με τη σκηνοθέτη βρίσκονται επί σκηνής σαν να λειτουργούν μέσα στην πρόβα: μπαίνουν και βγαίνουν από ρόλους, διακόπτουν, επαναλαμβάνουν, σιωπούν, αποτυγχάνουν και ξαναδοκιμάζουν. Το κοινό δεν παρακολουθεί απλώς μια ιστορία, παρακολουθεί την αγωνία της γέννησής της. Τη στιγμή που το θέατρο παλεύει να υπάρξει και να αναδυθεί αποκρυσταλλωμένο.
Συντελεστές
Κείμενο: Johann Wolfgang von Goethe
Μετάφραση: Πέτρος Μάρκαρης
Σκηνοθεσία: Βαρβάρα Δουμανίδου
Κίνηση: Δημήτρης Βασιλειάδης
Γραφιστική επιμέλεια: Φωτεινή Φιλοξενίδου
Σκηνικά: Θέατρο του Άλλοτε
Κοστούμια: Θέατρο του Άλλοτε
Φωτογραφίες: Λάμπρος Καζάν
Προωθητικό βίντεο: Τόμης Βρακάς
Παίζουν:
Δημήτρης Βασιλειάδης, Βαρβάρα Δουμανίδου, Φανή Πλάκα, Μαρία Σεμερτζίδου, Στέργιος Κωνσταντζίκης, Παναγιώτης Καβαλιεράκης, Θεοδώρα Κωστάκου, Δημήτρης Ελιάς, Δημήτρης Πογαρίδης, Κωνσταντίνος Μπάρκος, Νεφέλη Φουντά
Σκηνοθετικό Σημείωμα
Ο Faust του Goethe είναι ένα έργο που αρνείται την ολοκλήρωση. Ένα φιλοσοφικό πεδίο όπου η γνώση δεν επαρκεί, η επιθυμία δεν ικανοποιείται και η ανθρώπινη ύπαρξη παραμένει ανοιχτό ερώτημα. Σε αυτό το πλαίσιο, το θέατρο δεν καλείται να «παίξει» τον Faust, αλλά να τον δοκιμάσει. Να σταθεί απέναντί του χωρίς βεβαιότητες. Να εκτεθεί στην αμφιβολία που το ίδιο το κείμενο γεννά. Η σκηνή μετατρέπεται σε χώρο πρόβας. Σε τόπο όπου το έργο αντιστέκεται, ραγίζει και επανασυντίθεται μπροστά στα μάτια του θεατή. Η επιλογή της πρόβας μέσα στην παράσταση δεν λειτουργεί ως αισθητικό εύρημα, αλλά ως στάση: μια απόπειρα να προσεγγιστεί ο πυρήνας του έργου μέσα από τη διαδικασία και όχι το αποτέλεσμα. Ο πυρήνας αυτός είναι η αγωνία της γνώσης, η ανικανοποίητη επιθυμία, η σύγκρουση ανάμεσα στη σκέψη και την πράξη. Όπως ο Faust δεν ολοκληρώνεται ποτέ, έτσι και η παράσταση παραμένει σε μια διαρκή κατάσταση αναζήτησης. Οι ηθοποιοί εκτίθενται ως σώματα που σκέφτονται επί σκηνής. Δεν ενσαρκώνουν ρόλους αναμετρώνται μαζί τους. Το λάθος, η παύση, η αμηχανία δεν κρύβονται, αλλά αποκτούν δραματουργικό βάρος. Οι σκηνοθετικές οδηγίες για πρώτη φορά είναι ορατές και υπό αμφισβήτηση κάθε φορά.
Ο «Faust» από το Θέατρο του Άλλοτε δεν ισχυρίζεται ότι κατέχει την αλήθεια. Τη διεκδικεί μέσα από την πράξη. Και αυτή την πράξη καλείται ο θεατής να παρακολουθήσει και, σιωπηλά, να μοιραστεί.
