Love Me

Love Me

21-23 Ιουλίου 2026

ΠΛΥΦΑ
Κτήριο 7Α

Προσπαθώντας να αντισταθεί κανείς στο να καταθέσει (ακόμη) ένα ντουέτο για το ερωτικό φαινόμενο, προκρίνοντας είτε την εξύμνηση είτε την απομυθοποίησή του, προκύπτει η εξής ανάγκη διερεύνησης: γιατί όλη αυτή η ενδιάμεση περιοχή της ρουτίνας και της «κανονικότητας» σε μια σχέση περνά απαρατήρητη; Γιατί οι περισσότεροι μένουν στη μαγεία της πρώτης συνάντησης ή στην τελική απομάγευση, δίχως να δίνεται σημασία στο τι είναι τελικά αυτός ο κοινός ρυθμός μεταξύ δύο ανθρώπων που συμπορεύονται για κάποια περίοδο στη ζωή τους;

Περισσότερο από ένα ντουέτο για τις ψυχολογικές μεταπτώσεις των ερωτοπαθών, λοιπόν, το "Love Me" επιχειρεί να προσεγγίσει αυτή τη ρυθμολογία του μαζί. Μαζί, όπως κοινός ρυθμός και κοινός βηματισμός, αλλά όχι πάντα κοινές πορείες. Από την άλλη, αυτό ίσως να είναι και το ζητούμενο: στον κοινό ρυθμό που δημιουργούμε με τον άλλο, στον κοινό ρυθμό που αντέχουμε να κρατήσουμε και οι δυο, η προσοχή μετατοπίζεται από εμάς τους ίδιους σε κάτι τρίτο, τα δυο σώματα ορίζουν πλέον μια περιοχή, στην οποία η οικειότητα και το άφημα είναι, εκτός από σωματικές δράσεις, και ψυχικές δοκιμασίες.

Η προτεινόμενη κινησιολογική σπουδή στον έρωτα είναι μια χορογραφημένη συνθήκη στην οποία τα βήματα είναι πάντα βήματα σε διάλογο με κάποιον άλλο, συνεχόμενες περιστροφές, σημειακές συμπτώσεις και ξαφνικά σταματήματα, ball change και αλλαγές κατεύθυνσης στο και 8, γιατί το "Love Me" μας θυμίζει, επίσης, αυτό τον ενδιάμεσο χώρο της πρόβας πριν την παράσταση, όταν δυο σώματα μοχθούν να καταφέρουν κάτι μαζί. Αυτό κάτι αγγίζει από τον έρωτα, ή μάλλον τη ρυθμολογία του, αλλά κατά τρόπο παράδοξο, το κοινό γίνεται πάντα μάρτυρας του «τέλους αυτής της σχέσης», μας πετυχαίνει στο κλείσιμο του κύκλου και έτσι βλέπει πάντα δυο σώματα να αφηγούνται τον αποχωρισμό.