Μ/Α/Ρ/Ξ
Μελίδης Αντωνόπουλος Ρεζιλεύονται Ξανά

Μ/Α/Ρ/Ξ
Μελίδης Αντωνόπουλος Ρεζιλεύονται Ξανά

ΚΑΜΙΡΟΣ

Από 27 Απριλίου 2026
Δευτέρα, Τρίτη & Τετάρτη στις 21:00

Ο Παναγιώτης Μελίδης (Larry Gus) και ο Αντώνης Αντωνόπουλος (Αντώνης Αντωνόπουλος) εµπνέονται από τους Αδελφούς Μαρξ, τον Fred Astaire και την αγάπη τους για την αντιγραφή και δηµιουργούν στην σκηνή την δική τους µουσικοχορευτική, σλάπστικ παράσταση.

Οι δυο τους προσπαθούν να διαλέξουν τον πιο σωστό τρόπο να µάθουν µία χορογραφία.
Καταλήγουν στην αντιγραφή και στην ολική παράδοση στις κινήσεις του δασκάλου.

Μπορούµε µέσω της αντιγραφής και της αναπαράστασης να καταφέρουµε να δηµιουργήσουµε ξανά κάτι καινούργιο; Είναι η αντιγραφή πρωτότυπη δηµιουργία;

Το κοινό είναι παρόν στην διαδικασία δηµιουργίας της παράστασης. Κάτι ανάµεσα σε παράσταση χορού και βίντεο γυµναστικής από τα 90s.

Αποδοµώντας µια χορογραφία στα βασικά της υλικά και ξαναβάζοντας την στη σειρά.

Πόσες φορές θα αποτύχουν οι δυο τους για να τα καταφέρουν;

ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Στο βιβλίο του "Μπουβάρ και Πεκισέ" ο Gustave Flaubert µιλάει για δύο κύριους, δύο ηλικιωµένους κύριους (πρώτος παραλληλισµός) που προσπαθούν να κατακτήσουν όλη τη γνώση των επιστηµών εφαρµόζοντας τις τεχνικές του επαγγέλµατος τους: είναι αντιγραφείς.

Στο τέλος αποτυγχάνουν (δεύτερος παραλληλισµός).

Στην ιστορία του Jorge Luis Borges "Πιερ Μενάρ, συγγραφεύς του Δον Κιχώτη", ο οµότιτλος ήρωας ήθελε τόσο πολύ να γράψει τον Δον Κιχώτη που ξεκίνησε ζώντας την ζωή του Θερβάντες µέχρι να καταλάβει ότι ο µόνος τρόπος να γράψει τον Δον Κιχώτη είναι να τον αντιγράψει λέξη λέξη.

Η αντιγραφή είναι απελευθέρωση. Είναι η στιγµή που λες "κι εγώ µπορώ". Δεν χρειάζεται να έχεις ταλέντο. Τι είναι άλλωστε το ταλέντο;

Το vaudeville στηρίχτηκε σε gags που δεν είχαν αρχικό δηµιουργό, παρά µόνο αποκτούσαν µοναδικότητα από τον εκάστοτε ερµηνευτή. Ο αναγνώστης είναι ο συγγραφέας. Ο µεταφραστής είναι το ίδιο σηµαντικός µε τον συγγραφέα.

Τα αστεία και τα gags άνηκαν σε όλους, έτσι κι εδώ, δεν υπάρχει ένα authority ανεβασµένο πάνω σε ένα βάθρο που το λατρεύουµε και το υπηρετούµε πιστά, αλλά το αντίθετο.

Οι µπανανόφλουδες δεν ανήκουν σε κανέναν.

Είναι σαν ο Groucho Marx να παίρνει ένα σφυρί και να ρίχνει από το βάθρο το πρότυπο του δηµιουργού που είναι εκεί και τον θαυµάζουµε ανήµποροι να τον φτάσουµε. Ούτως ή άλλως, όταν διαβάζεις Roberto Bolaño, ένα από τα συναισθήµατα που σε κυριεύουν είναι "να, ίσως να µπορώ κι εγώ να γράψω". Δεν είµαστε µε τον Stanley Kubrick, είµαστε µε την Shelley Duvall.

Η δηµιουργικότητα και η τέχνη και η δηµιουργία και τα δηµιουργήµατα και οι χορογραφίες και η µουσική και τα τραγούδια και οι κινήσεις και οι λέξεις και οι εκφράσεις ανήκουν σε όλους, είναι φτιαγµένες από όλους για όλους, ένα τεράστιο vernacular λεξικό φτιαγµένο από κάτω προς τα πάνω, µόνο που το πάνω δεν υπάρχει, άρα είναι φτιαγµένα από δεξιά προς τα αριστερά, από αριστερά προς τα δεξιά, σαν ένα νόκια φιδάκι που αντί να τρώει την ουρά του, προχωράει και αφήνει αυγά στην πορεία, και όποιος θέλει µπορεί να τα µαζέψει.

Η συνειδητοποίηση ότι κάνεις ό,τι καλύτερο µπορείς κάθε φορά, η ευθυγράµµιση των αναγκών όλων των συντελεστών.

Ο Groucho είναι ο Zeppo είναι ο Harpo είναι ο Gummo, ο Παναγιώτης είναι ο Αντώνης είναι ο Θάνος, όλοι είµαστε τα πάντα, όλα είναι τα πάντα, όλα είναι όλες και όλοι.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σύλληψη / Σκηνοθεσία: Αντώνης Αντωνόπουλος & Παναγιώτης Μελίδης
Χορογραφία: Θάνος Δασκαλόπουλος
Βίντεο: Αντώνης Αντωνόπουλος
Μουσική: Larry Gus
Σκηνικό: Μυρτώ Λάµπρου
Κοστούµια: Ιωάννα Τσάµη
Σχεδιασµός Φωτισµών: Μαρία Γοζαδίνου, Τάσος Παλαιορούτας
Artwork / Φωτογραφίες: Γκέλυ Καλαµπάκα
Παίζουν: Αντώνης Αντωνόπουλος & Παναγιώτης Μελίδης

Η παράσταση Μ/Α/Ρ/Ξ πραγµατοποιείται υπό την αιγίδα
και µε την οικονοµική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισµού

Instagram marxperformancemarx | Facebook marxperformancemarx