DORIAN

DORIAN

Μία μελέτη πάνω στο «Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι»
του Όσκαρ Ουάιλντ

Σύλληψη-Σκηνοθεσία: Μπάμπης Ματεντζίδης

opbo studio

9-31 Μαΐου 2026
κάθε Σάββατο και Κυριακή

«Αιώνια νεότητα, αχαλίνωτο πάθος,
λεπτεπίλεπτες και μυστηριακές απολαύσεις,
άγρια χαρά και ακόμα αγριότερες αμαρτίες.
Το πορτρέτο θα κουβαλήσει όλο το βάρος της ντροπής μου.
Κι αυτό είναι όλο»

Η παράσταση Dorian σε σκηνοθεσία Μπάμπη Ματεντζίδη κάνει πρεμιέρα το Σάββατο 9 Μαΐου στο opbo studio, στον Πειραιά. Πρόκειται για μία εικαστική performance, με αφορμή το εμβληματικό και πάντα επίκαιρο «Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι» του Όσκαρ Ουάιλντ και με βασικούς άξονες τον ναρκισισμό, την ομορφιά, την ψυχή, τη βία, την κακοποίηση, την ηθική.

«Θα έδινα τα πάντα! Ακόμα και την ψυχή μου την ίδια!» λέει ο Ντόριαν αναφερόμενος στην αιώνια νεότητα. Σε μια εποχή όπου στον βωμό της εξωτερικής «αιώνιας νεότητας» θυσιάζονται άλλες ποιότητες της ανθρώπινης ψυχής αλλά και της ίδιας της ζωής, το έργο Dorian δονεί εσωτερικές μας χορδές και μας ωθεί να αναλογιστούμε ποιοι/ποιες είμαστε, τι μας κινητοποιεί, τι ποθούμε πραγματικά και μέχρι πού μπορούμε να φτάσουμε για να το αποκτήσουμε.

Μπάμπης Ματεντζίδης - Βιογραφικό Σημείωμα

Ο Μπάμπης Ματεντζίδης γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Θεολογία και Θέατρο. Επί σειρά ετών συνεργάστηκε με την ιστορική πειραματική θεατρική ομάδα της Θεσσαλονίκης «Σχήμα εκτός Άξονα» και με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας (ΚΘΒΕ). Τα τελευταία χρόνια συνεργάζεται με το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, το Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας (DISFF), το Διεθνές Φεστιβάλ Κινουμένων Σχεδίων ΑΝΙΜΑSYROS, καθώς και με την εταιρεία παραγωγής Open Borders Productions και το opbo studio.

Το έργο Dorian, σε μετάφραση Εύας Γεωργουσοπούλου, είναι η τρίτη παράσταση που σκηνοθετεί.

Σημείωμα Σκηνοθέτη

Με απασχολεί το τι ευχόμαστε, τι ζητάμε και με τι κόστος. Μια ζωή γεμάτη «μακάρι», για τα οποία δεν γνωρίζουμε ακριβώς το κόστος, τις συνέπειες. Βλέπουμε μόνο αυτό που πιθανά θα κερδίσουμε και σπανίως αυτό που θα χάσουμε ή αυτό που θα πρέπει να θυσιάσουμε. Ίσως, γιατί πιστεύουμε ότι ο χρόνος για την πληρωμή - για τις συνέπειες - θα αργήσει να έρθει. Ίσως, στο βάθος να νομίζουμε πως δεν θα έρθει ποτέ. Σαν ένα μικρό παιδί που παρακαλάει για ένα καινούργιο παιχνίδι και υπόσχεται τα πάντα για να το κερδίσει. Έτσι και ο Dorian, σαν μικρό παιδί, εύχεται κάτι για το οποίο δεν φαντάζεται ούτε στο ελάχιστο ποιες μπορεί να είναι οι συνέπειες. «Να μείνω για πάντα νέος και όμορφος και να γερνάει το πορτρέτο μου».

Αυτή η συνεχής επιστροφή του Νάρκισσου - ή μάλλον η διαρκής παρουσία του - κινεί τα νήματα και οδηγεί τα πράγματα προς συγκεκριμένους δρόμους. Πάντα είχα την απορία πώς γίνεται, ενώ ο Νάρκισσος κανονικά είναι ένα παράδειγμα προς αποφυγή, να έχει απασχολήσει ανά τους αιώνες και να εξακολουθεί να απασχολεί και να εμπνέει ποιητές, ζωγράφους, γλύπτες, συγγραφείς... Αυτό, όμως, βολεύει και εξυπηρετεί το σύστημα, τους ανθρώπους. Επιμένουμε στην εικόνα, στην επιφάνεια. Δουλεύουμε και κάνουμε τα πάντα γι' αυτήν. Μένουμε εκεί χωρίς να προχωράμε στην ουσία. Πιστεύουμε μάλλον πως έχουμε κι εμείς ένα πορτρέτο που αυτό θα κουβαλήσει όλο το βάρος των αμαρτιών. Τη φθορά, την ασχήμια και τα γηρατειά. Kι εμείς θα παραμείνουμε εξωτερικά κέρινα ομοιώματα του εαυτού μας. Και αυτού που κάποτε υπήρξαμε. Με ίδιο περιτύλιγμα αλλά με φθαρμένο περιεχόμενο. «Κι αυτό είν' όλο», όπως λέει και πιστεύει ο Dorian.

Άνθρωποι χειριστικοί. Άνθρωποι μαριονέτες. Δηλητήριο που γίνεται σπόρος. Σπόρος που γίνεται δηλητήριο. Πώς η παιδική αθωότητα μετατρέπεται σε πονηριά, κακία, μοχθηρία; Πώς τα πιο ευαίσθητα και εύθραυστα πλάσματα γίνονται σκληρά και αδιαπέραστα σαν τσιμέντο; Η ευθύνη για τις πράξεις μας πάει περίπατο. Η απόλαυση γίνεται ο βασικός και μόνος σκοπός. Ο φόβος να μην φανεί η σήψη της ψυχής οδηγεί στη δημιουργία μιας εξωτερικής πλαστικής εικόνας. Γινόμαστε κούκλες. Η υπερβολή μας οδηγεί στα αντίθετα αποτελέσματα. Ποια είναι τελικά η ομορφιά που θα σώσει τον κόσμο; Σίγουρα όχι αυτή. Τα χέρια που παίζουν απαλά πιάνο, τα χέρια που αγγίζουν τρυφερά ένα λoυλούδι γίνονται όπλα φονικά, δολοφονούν - με πολλούς τρόπους. Μέχρι πού φτάνει η ελευθερία στην απόλαυση των ηδονών; Τι συμβαίνει όταν η «ατελείωτη περιέργεια» για ζωή και η αναζήτηση των απολαύσεων υπάρχουν με τον «λάθος» τρόπο; Πού μας οδηγούν; «Ας έμενα εγώ για πάντα νέος και ας γερνούσε αυτό το πορτρέτο! Γι' αυτή τη στιγμή - και μόνο γι' αυτή! - θα έδινα τα πάντα! Αλήθεια, δεν θα υπήρχε τίποτα στον κόσμο που δεν θα το έδινα για να συμβεί αυτό! Ακόμα και την ψυχή μου την ίδια!»

Πόσες φορές δεν έχουμε ευχηθεί κάτι παρόμοιο, με διαφορετικό τρόπο και περιεχόμενο.

Συντελεστές
Σύλληψη-Σκηνοθεσία-Εικαστική Επιμέλεια Μπάμπης Ματεντζίδης
Δραματουργική επεξεργασία Μπάμπης Ματεντζίδης, Δημήτρης Κακαρόντζας
Μετάφραση Εύα Γεωργουσοπούλου
Ερμηνεύουν Δημήτρης Κακαρόντζας, Άννα Παπανικολάου
Στην παράσταση ακούγεται σε δύο ηχογραφημένα κείμενα η φωνή του Θάνου Τοκάκη ως «Χάρυ»
Φωνητικοί αυτοσχεδιασμοί σε ηχογράφηση μέτζο σοπράνο Ειρήνη Κανέλλου
Βοηθός σκηνοθέτη Γιάννης Κατρακίλης
Studio ηχογράφησης View Studio - Kaisariani, Αναστάσιος Γκάβαλος
Φωτογραφίες παράστασης Βασίλης Πασταπάς
Αφίσα Αιμιλία Μπαλάσκα
Υπεύθυνος παραγωγής Αλέξανδρος Τηλιόπουλος
Παραγωγή opbo studio